Léonard, inventeur

On pourrait définir Léonard de Vinci comme un maître de l’innovation. “Homme universel”, le peintre a sensiblement développé la curiosité pour imaginer des nouveaux outils: le scaphandre, le parachute, l’ornithoptère,… Il devient dessinateur, ingénieur, scientifique, à la pair que maître des beaux arts.

À La Corogne, cette semaine, on va visiter l’exposition “Leonardo da Vinci: observa, cuestiona, experimenta”, avec des reproductions de son “Homo quadratus”, “Bateau à pelles”, “Machine à voler” et la “Vis aérienne“. Le génie de Léonard s’inspire sur l’utilisation de la méthode scientifique.

Graduación 2020

Boa tarde.
Non fai falla que se alcen, incluso é recomendable que o eludan. Non sei quen escolleu esta data para graduarse, mais de seguro que ao ex-vixía de occidente non lle disgustaba.
Veño despedirme dos meus chouchous, que non choux-fleurs, o alumnado Bachibac que comezou alá por 2014 no IES, cando celebrabamos o 25° aniversario do Neira Vilas -por moito que a cartela da torre semelle que vivimos nunha conmemoración non stop.
Iniciamos aquela andaina cun gravado de Durero, inspirándonos nel para construir un cadrado máxico de 5 x 5, ben máis perfecto ca este 4 x 4  que alberga as datas de nacemento dos 17 élèves Bachibac que se gradúan en 2020.
Se ollades ben, comprobaredes que nesta icona da cultura europea se esconde unha habitación en Holanda -máis ben un parque con bicis, un círculo de amizade que implosiona fronte á sé do Parlamento europeo en Bruxelas, unha torre de árbores na city de Milán, un museo na antiga fábrica de salvar xudeus en Cracovia, unha folla rachada na orchestra dun teatro grego que sirve para comprobar a acústica de Epidauro…
Veredes incluso as aulas en que, cada setembro, iniciabades case sempre o curso académico con xosea. Ou a habitación na que algúns de vós gañastes o desafío Galiciencia 2 anos seguidos. No horizonte seguro que deviñades o Mont Saint-Michel diante do que tantas veces vos fotografiastes con Juan e Mr. Vidal.
Como di nestes tempos un escritor de referencia en zoonoses, David Quammen, “nada era imprevisible”: un arco da vella ábrese como esperanza para o voso futuro, aínda que no gravado tamén estea presente o morcego que tería sido reservorio do coronavirus que nos obriga a permanecer ben espallados. Sostén a cartela que invadirá o noso espírito lembrando a esta xeración que tantos bos momentos nos dou: “Melancolía“.

Amore adesso, que diría Zucchero!

 

 

 

Summer 2020

En ano de EID, nada era imprevisible. Mais a vida sigue. É verán, aparentemente tempo de calma, erradicación e disfrute. Se nos queremos, todo será previsible… Para voltar en setembro, con distancia social, con máscaras, con precaucións, con vida.

Invítovos a que o festexemos. Falla fai. Se hoxe rematou a ABAU, espero que non haxa grandes novidades en semanas. Ánimo!!!

Vidéoconférence

Aujourd’hui, l’Institut Français à Madrid partage une vidéoconférence avec M. Blanquer -ministre de l’éducation nationale, qui va répondre aux questions des élèves Bachibac sur l’épreuve de cette année scolaire et les nouveautés pour l’année prochaine. Ce sera à 17:00. Cliquez sur l’image afin de rejoindre la vidéoconférence.

Distopía 2020

Nas últimas trinta e seis horas estiven a ler intensamente o diario de Winston, escrito hai trinta e seis anos. Atopeino escondido no moble do trasteiro deste apartamento. Que desacougo para aquel home que traballaba para o Ministerio da Verdade, saber que estaba a todas horas a manipular, deformar, deconstruir…

Agora enténdoo todo. Fóra falan do inimigo invisible e implacable ao que combate o Exército. Din que é un virus con cápside que afecta letalmente a quen ten patoloxías previas. Pero eu non o creo. Coido que o Ministerio da Verdade de agora está a vendernos fake news para que fagamos caso ás instruccións do goberno. Seica queren quitarnos a liberdade de andar pola rúa, convertirnos en consumidores-non produtores, todo o contrario ao que o Neolítico fixera de nós hai milleiros de anos. Deben querer reducir a contaminación global, eliminar o cambio climático, loitar polos poucos osos brancos que quedan no polo setentrional. A min non me enganan: o que queren é reducir o noso librepensamento e capacidade de crítica, a liberdade de movementos, a nosa vida.

Confináronnos nos apartamentos, contrataron a persoalidades públicas para que nos convenzamos de que non protestar é o “politicamente correcto”. ¿Onde está a resistencia? Non a escoito nas palmadas das 20:00, non a recoñezo nas caceroladas, seica deben estar no monte. ¿Venderíanse? Éntrame pánico de pensar que estea recluída en cárceres, ou abafada en campos de concentración. Teño medo de saír á rúa.

Na televisión difunden cada pouco mensaxes de que estamos en guerra contra o SARS-CoV-2; as rúas están baleiras en día laborable; militares e policías alertan sobre este espírito escuro que se difunde polo aire. Ten un medo de tocar cada pomo, varanda, baldosa, porta, cristal, superficie; non vaia o condeado estar agardándote para replicarse nas túas células. E a paranoia medra nos nosos miolos, non vaia ser que xa esteamos tocados pola infección, que nos convirtamos en leprosos do século XXI. É unha estratexia do INGSOC (ben, do que goberne agora), e cada día o Grande Irmán sae dar a rolda de prensa para contarche que van milleiros de contaxiados máis, centos de mortos amoreados en hospitais fedorentos, morgues improvisadas. A estratexia está ben argallada: fanche ter medo, ata che dan consignas para non bicar a quen amas; ¿por que o Estado se atreve a controlarnos deste xeito?

O ídolo destes intres é Turchin, coa súa cliodinámica; cre que predecíu a crise, baseándose en aleatorias sumas de datos demográficos. Pero hai máis grupos de presión detrás desta pandemia; igual os de Fridays for Future quixeron apagar o consumo global, igual os terraplanistas desconvocaron o cruceiro porque pensan que o muro de xeo se esnaquiza, a saber… E as autoridades aprovéitanse! Botan man da pseudociencia para manternos quedos, sen actividade, mudos, aplanados, lonxe da curva de Gauss coa que atormentan os médicos. Non se aplanará, a Terra non é plana, Gauss prometía unha campá.

Agardo a que as autoridades usen todas o mesmo uniforme, cun emblema que semelle ao do presidente da Compañía que asumía o control do planeta en “Plutocracia”, porque finalmente son plutócratas os que controlan as nosas vidas. Son elites competitivas, desexosas de poder e de anular a entropía. Porén, a vida é desorde, caos, e os humanos seres indefensos nun recanto do universo. Habemos de atopar o medio de rebelarnos, de evitar o pago de multas e fuxir. Ten que haber algún lugar onde poder pasear, onde Google Earth non te vixíe coa súa cámara sanguinaria, ao servizo de ocultos intereses.

Aconsellan o illamento social. Impóñeno! Cando vas ao supermercado tés que gardar colas coma as dos desempregados que na crise do 29 acudían aos comedores sociais, pero alonxados uns dos outros, non vaia ser que o contacto te poida exterminar in situ. Nada de festas, só se pode xogar a distancia; os botellóns serán individuais, as protestas desde as fiestras. Xa non importa que a xente acumule alcohol para evadirse, cada quen será libre no seu espazo particular. Pero de seguro que xa están pensando en abolir a propiedade, colectivizalo todo e converternos en escravos encadeados ao consumo dixital, ás series e informacións amañadas para que creamos vivir na burbulla de Truman. 

O ministerio da propaganda difunde mensaxes continuas nas pantallas; promove a obediencia ás forzas de seguridade, o ensalzamento dos médicos como hoplitas insuperables destes tempos. Contrata a pensadores que mudan de parecer para aconsellarnos que aceptemos esta reconversión á economía de guerra; o último do que teño escoitado consellos deste tipo é Attali, o mesmo que defendeu o nomadismo como esencia humana, aquel que loubaba as vantaxes da globalización. E si, as paredes das casas xa semellan muros de trincheira.

Quizá xa só Zizek se reclame como apóstolo da contra, só el semella capaz de ver que o capitalismo sucumbirá diante do coronavirus. A quen lle quede tempo para reflexionar que o faga, porque de seguro queren que deixemos de librepensar.

Din que pecharon as fronteiras; os aeroportos expatrían estranxeiros; a policía ten tomadas as estradas. Ata nas aldeas patrullan vixiantes; alí onde o aire che permitía a liberdade -contrariamente ao que se dicía no medievo, agora estás escravizado polas forzas da orde. Advirte a propaganda que non vivimos tal situación nunca; dou fe: a vida era antes alegre, dinámica, expansiva, borbullaba… Agora converteuse nun cadro de Hopper, con persoas solitarias e incomunicadas, ausentes, frías, distantes e desconfiadas. Agora somos seres humanos cerebralmente modificados, OCM’s -que non OXM’s.

No diario de Winston falaban da guerra entre imperios. Agora semella que a guerra está aquí, pois en Oriente proclaman que están contendo ao virus invasor. De seguro que tamén é propaganda -como a que difunde Byung-Chul Han nos seus artigos de xornal, pois todos sabemos que esta crise sanitaria non fará máis ca aumentar a potencia chinesa. E esas sociedades disciplinadas e colectivizadas arrimarán o ombreiro para arremeter contra nós e prender o facho da vitoria definitiva, converténdonos en  obedientes servos televixiados continuamente. ¿Que será entón das liberdades que os filósofos de outrora postularon para cidadáns activos? Mesmo eu temo perder esa condición.

A cidadanía desespérase. Algunha xente montou raves clandestinas, outra descarga a súa ira nas redes sociais. A este paso, os gabinetes de psiquiatría non darán abasto cando saiamos -se o facemos- do confinamento. É posible que vivamos nas nosas carnes o desplome dos piares da civilización; será a consecuencia de tanta falsedade e prestar atención a detalles intrascendentes, porque o que está en xogo é ser humano, seguir séndoo.

As igrexas suprimen cultos, nunca tal se víu. Os enterros están limitados a tres persoas. A vida baléirase, por moito que semelle que hai festa nas varandas. Non hai festa, é unha enorme falsedade; a propaganda invade as pantallas cada pouco co gallo de fomentar un placebo prescindíbel. Non hai soldados, non hai heroes, só hai mortos aos que non se aplaude, caídos nunha batalla que alimenta a excusa de manternos pechados. De millóns de móbiles xurden chamamentos absurdos a manterse quedos, illados, como se todos fósemos participantes dun programa de telerrealidade nun continente lonxano; mesmo alí, a xente distráese camiñando, subindo aos cocoteiros, baduando de leria nas praias paradisíacas. Aquí non hai iso: só hai confinamento. Confinamento, si… Algunha web lingüística ha de proclamala “a verba do ano”, deste ano bisesto que boa cousa non podía traer; e para entón igual todo temos esquecido, xa non lembraremos o descenso da concentración de dióxido de nitróxeno, nin os falsos aplausos desde as fiestras, porque non pensaremos… O obxectivo estará ben adiado.

Cando a vida era vida, e podíamos saír á rúa, non había bustos parlantes que enchesen tanto plasma. Agora multiplícanse; detrás das webcams alóxanse cociñeiros a tempo parcial, condutores de prime-time desaliñados, aspirantes a famosos en baixa resolución, todo un mundo de escasa calidade. O deterioro das facianas é mostra inicua do deterioro das relacións persoais, emblema da deshumanización por alonxamento social. Os Estados combaten con máis soltura cos individuos ca coas masas.

Atréveste a continuar en Twitter? Utiliza o hashtag #Distopía2020

Solesmes

La nuit tombe sur l’église abbatiale. Le rituel commence: les cloches sonnent, peu à peu les moines arrivent, ils s’agenouillent; le silence reste stupéfiant.
De temps en temps, du public vient. Les vieilles dames -goutte à goutte, les touristes, prennent la place dans les bancs. Lorsqu’ils ouvrent la porte de l’église, les derniers rayons du Soleil se filtrent parmi le couloir de la nef.
Tout près de 17:30, l’éclairage s’allume. Les vêpres vont commencer. Une cinquantaine de tuniques noires inonde le choeur de la basilique. Les échos du chant grégorien résonnent sur les murs. Les fidèles et les moines inclinent leurs corps quelquefois…On dirait qu’on revit le Moyen Âge. Un esprit de dévotion retentit dans nos coeurs.
Le cyprès hérité de Silos depuis 1997 cherche le ciel à la cour d’entrée. Déjà sur le chemin piétonnier, les oiseaux bavardent avant d’aller se coucher, et le débit de la Sarthe coule doucement vers le village du premier maire métis de la France. On sent bien l’humidité.

* Abbaye de Solesmes.

Orixes

A visión da historia da humanidade de Lewis Dartnell non é a dun historiador. Dado que a Terra nos fixo, el adopta o punto de vista do xeólogo que xustifica os materiais que foron fornecendo o noso desenvolvemento -creados pola tectónica de placas. Faino en Orígenes, unha perspectiva diferente da evolución das nosas civilizacións.

Un fragmento da coda final explica os contidos deste interesante libro, do que podes consultar algunhas perlas aquí: #Orixes.

Verão

Que o disfrutedes!!! A praia agarda no Morrazo, o amor no Sur. Galicia e Portugal son ben belos para coñecelos.

Voltaremos en setembro con vontade experimental e innovadora -que non nos falle. De momento… CALMA!!!

Grecia

Ofrécenos Carlos García Gual unha aproximación á civilización grega en #GreciaParaTodos, un breve e ameno libro que nos introduce nas raigames de Grecia, na súa xeografía, historia e cultura -que serviron de pé para a recuperación do pensamento clásico na época do Humanismo renacentista. Unha moi recomendable leitura.
"Temos, consciente ou inconscientemente, unha débeda cos antigos gregos. Eles foron quen de inaugurar moitos dos camiños polos que ten avanzado a nosa cultura occidental. Eses antigos gregos, pioneiros en moitos dos logros e progresos na aurora da cultura europea, siguen sendo, tras un longo e complexo percorrido de máis de vintetantos séculos, xentes dos que nos sentimos próximos, poetas e pensadores, sabios e artistas aos que admiramos e entendemos ben. No marco dese antigo mundo helénico xurdiron a teoría política e a praxis democrática, a poética e os xéneros literarios, a filosofía e a ciencia, e as creacións dunha arte que consideramos clásica e os xogos atléticos que aínda imitamos."

Carlos García Gual: "Grecia para todos".

EXARCHEIA

Da nosa recente viaxe a Grecia [podes vernos en Instagram] lembro con gratitude a visita a Εξαρχεια, o bairro que foi epicentro da revolución contra a xunta militar en 1974 e hoxe permanece inundado de grafitis reivindicativos; aquí, o espírito anarquista e a xentrificación danse a man en tempos convulsos.

A creación do bairro libertario data de finais do século XIX, e os grafitis adonáronse hai apenas unha década deste espazo de okupación e modos alternativos de vida social.

O noso paseo permitíunos observar a puxanza do street art e a variedade de propostas que anuncia, ao tempo que reflexionar sobre as múltiples mensaxes e xeitos de expresión que esta forma de arte efectúa -todo iso despois de ter escoitado a @deborahciencia en #NeiraNaukas.


Banksy

Da última visita a París con alumnas e alumnos quédome cun momento único, o da reflexión en torno ao significado dunha obra de Banksy à côté du musée Pompidou.

Viñamos de visitar o Louvre, de ver a Mona Lisa nunha sala baleira destinada á súa glorificación. E a Gioconda foi misteriosamente roubada en 1911 -momento a partir do que alcanzou unha fama desmesurada.

O misterio rodea tamén a Banksy, e por iso o noso alumnado se sinte tan atraído polo que pinta en diversos lugares. Esta vez foi París, onde houbo unha verdadeira invasión dos seus grafitis para rememorar o maio de 1968 e a decadencia da pulsión revolucionaria na capital francesa -se ben as protestas radicais dos gilets jaunes de hoxe en día reavivan o espírito de barricada desta cidade.

Eu quédome coas reflexións do alumnado sobre a rata do Beaubourg, armada cun pincel ou cun cúter, tapados os seus ollos. Quédome coa vontade de pensar, de interpretar, de querer saber… Ese é o espírito a transmitir aos nosos élèves.

Por certo, en pouco tempo virá Deborah García Bello a falarnos de grafitis no noso #NeiraNaukas. Non o perdades.

Bridge

A vida é unha ponte. Se te atopas nela con inimigos, faite forte como Niemöller; sigue o consello de Mandela e fai as paces con eles. De tirarte ao río, a aceleración conducirate a unha maior gravidade. O xogo de tronos da propia existencia levarate ao teu precioso destino. E a noite eterna esvaecerase.

Start

Hei de dicir que non tiña moitas gañas de voltar, salvo por vervos… Porque sempre son bos os retos, e está ben emprender de cando en vez novas singladuras. Encantarame revivir convosco unha revolta esquencida (outra vez Alemania), exercer de lunático ou contar historias… Quen me dera facelo como Carlos Briones!!!

It’s now or never!!!

Blog en WordPress.com.

Subir ↑