Arquivos da categoría Citas

As orixes

“- Houbo noutro tempo un grande bosque que cubría África desde o Atlántico ao Océano Índico. Nel vivían os monos protexidos polas árbores, a sombra e o entrelazado das follas. Camiñaban a catro patas, tranquilamente, sen necesidade de tomar precaucións, xa que os seus inimigos non os vían. E despois, un día, a terra rachouse. De norte a sur, de Etiopía a Mozambique, abriuse unha foxa, como se África fose partirse en dous. O fondo da foxa encheuse de lagos; estamos ao borde dun deles. Pero hai moitos outros, como o Vitoria, o Tanganika, o Malawi, o Kivu…

“O vento do oeste, que abrevaba as árbores, veu tropezar contra as novas montañas nadas daquel rachón. A auga xa non chegaba á outra beira. O leste fíxose cada vez máis seco. O bosque aclarouse. Os monos asustáronse: de súpeto, podíase ver como a plena luz do día. Os animais con poutas, leóns ou panteiras, deleitábanse a pracer: os monos comprenderon que en diante terían que estar en garda e axexar aos seus inimigos na distancia. Plantándose sobre as súas dúas patas traseiras, erguéronse, aprenderon a loitar, a tallar a pedra e, pouco a pouco, volvéronse homes.

Clapton asubiou de asombro.

– Entón, é a seca o que nos creou?

– Exactamente. Na frondosa selva teriamos continuado a ser monos.”

Erik Orsenna: “La historia del mundo en nueve guitarras”.

Só as persoas que non coñecen a envexa son realmente libres

Cita do artigo de Manuel Vicent en El País: “Delación”, 2 de novembro de 2008. A xulgar polas verbas de Mary McCarthy, non debía ser esta unha virtude dos florentinos medievais:

“Avaros, envexosos e soberbios”, os florentinos estaban posuídos por un sentimento de rivalidade e independencia feroces, e por unha determinación que ninguén podía superar. Todos os cronistas están de acordo en que esta era a causa das súas axitacións civís: unha ambición sen límites e, como consecuencia, unha envexa arrogante. Cada home quería ser o primeiro e ningún podía tolerar que outro lle pasase por diante. As torres volvéronse cada vez máis altas a medida que os burgueses copiaban aos nobres, e a cidade quedou convertida nunha especie de Babel multiplicada, cun bo número de torres de sesenta metros de altura e algunhas incluso máis altas.”

Mary McCarthy: Pedras de Florencia”.

É un bo momento para lembrar ao autor de “A noiva de Matisse”.