Un ano de pandemia

En xaneiro de 2021 cumplíuse un ano do primeiro caso de COVID-19 en España (aínda que a pandemia sería declarada pola OMS en marzo de 2020, se ben o seu inicio ha de retrotraerse un mes máis a Wuhan, China). Trece meses despois do “paciente 0” -que quizás no futuro se adapte á “hipótese do cazador” doutras pandemias como o SIDA, a universidade Johns Hopkins contabiliza máis de 100 millóns de infectados no mundo e máis de 2.000.000 de falecidos por causa desta enfermidade. Deles, 2/3 téñense producido en 10 países que encabezan o ránking mundial de mortes. E entre eles non está China.

A virosfera lanzounos un envite que mudou as nosas vidas: estados de alarma, medidas sanitarias, unha carreira incesante a prol da vacina, crise económica e distancia social. Homo virus camiña polas sendas da distopía e co medo de non recuperar a vida normal, por moito que nun tempo se quixese acuñar aquel eufemismo de “nova normalidade”. Esta pandemia deberanos facer aprender de cara a outras sucesivas que se aveciñan, das que Juan Fueyo nos advirte en Viral… E escoitar tantas veces voces:

Crea un sitio web ou un blogue de balde en WordPress.com.

Subir ↑