España industrializada


pib_hab_espanha_1940-2012_periodos

A soberbia análise socio-económica e política que propón J. Maluquer de Motes en “La economía española en perspectiva histórica” lévanos a falar dunha industrialización recente, despois do “fracaso industrial” defendido por Nadal para o século XIX español; unha industrialización que se cingue especificamente ao período do “desarrollismo” (1960-1973), pois este sector económico só se converteu no de maior emprego no noso Estado durante o breve período 1965-1970 -a diferenza do que ten acontecido coa longa hexemonía do sector industrial noutros países de Europa Occidental. Os períodos nos que a historia económica recente (1940-2014) de España se pode dividir coinciden coas seguintes características industriais xerais:

a) Os “anos da fame” (1939-1951) caracterízanse por unha ruralización da sociedade e a necesidade de impulso industrial autárquico a partir da creación dun organismo como o INI.

b) O decenio bisagra (1951-1960), un período de sustitución de importacións no que o Estado continúa a controlar en grande medida o sector industrial.

c) O desarrollismo” (1960-1973), o período de verdadeira industrialización histórica de España, marcado pola estratexia dunha planificación indicativa que difundíu e ampliou o VEB do sector secundario.

d) O período das crises do petróleo e transición política (1973-1985), marcados a nivel internacional polas sucesivas subas dos prezos do cru –combustible do que é tan dependente o noso Estado– e as tensións socio-políticas que levarían finalmente a unha dura reconversión industrial.

e) A integración na Comunidade Europea (1986-1996) coincide coa época de inicio da globalización e deslocalización industrial, un momento no que España se verá favorecida polas recepcións de abundantes fondos estruturais; a industria pública sofrerá unha intensa privatización -acentuada no período posterior- e os avatares da crise 1993-1996.

f) O período 1996-2007, cun efecto arrastre provocado polo auxe da construción, consumouse como un período de moi feble crecemento da produtividade e está na base da crise económica actual. Foi o momento de máis intensa privatización das empresas públicas, que saíron ao mercado internacional en busca de novas expectativas.

g) A nova gran depresión (2007-2014) coincide cunha forte caída do emprego -razón pola que a produtividade por traballador que se expón no gráfico de cabeceira medra- por mor do colapso da construción, e un declive industrial severo. Outras consecuencias da crise foron, por exemplo, o desbocamento do déficit público.

* Consulta unha entrevista a J. Maluquer de Motes en TVE.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s