Axentes e planeamento urbano


13_axentes_solo_urbanoMúltiples son os axentes sociais que interveñen na configuración do espazo urbano, mais son realmente os poderes públicos os que establecen a normativa esencial para a planificación urbanística.

Aínda que a lexislación urbanística española se remonta ao século XIX, no que se promoveron lexislacións de ensanche e reforma interior das poboacións, é no século XX cando se aproban normativas que delegan nos concellos a actividade urbanística (Estatuto Municipal de 1924) e cando se ditan as sucesivas Leis do Solo.

Partimos da Lei do Solo de 1956, que establecía a división do solo en urbano (aquel situado en zonas consolidadas pola edificación, ou ben que conta con servizos urbanísticos como o alcantarillado e o suministro de electricidade), de reserva urbana (susceptible de urbanización mediante plans parciais) e rústico (vencellado á construción agropecuaria). Nesta Lei aparecen unha serie de figuras de planeamento urbanístico, como os plans nacionais, os provinciais, os de ordenación municipal ou comarcal, os plans especiais, parciais,… co obxecto de establecer directrices específicas a diferentes escalas.

A Lei do Solo de 1975 deu paso á calificación do solo en catro categorías esenciais: solo urbano (SU, aquel que está consolidado ou conta coas dotacións esenciais de abastecemento de auga e electricidade), solo urbanizable programado (SUP, cunha programación de edificación en base a un ou dous cuatrienios), solo urbanizable non programado (SUNP, previsto para necesidades futuras) e solo non urbanizable (SNU, reservado, eliminando o aproveitamento mínimo que a anterior lei concedía). Os novos Plans de Ordenación inclúen esencialmente os Plans Xerais Municipais, instrumento esencial de planeamento urbanístico.

Aínda que se promulgou unha nova Lei en 1990, esta resultou derogada en boa medida pola sentencia do Tribunal Constitucional de 1997, por mor de invadir boa parte das competencias que correspondían ás CCAA desde a implantación dos distintos Estatutos de Autonomía.

A Lei do Solo de 1998 establece un réxime do solo no que se definen o solo urbano, solo urbanizable e solo non urbanizable, que coincide en esencia coas categorías anteriormente establecidas.

Outra Lei do Solo de 2008 establece o mandato para que as Administracións reserven o 30% do solo residencial das novas unidades de actuación para vivendas suxeitas a un réxime de protección pública, vivendas protexidas.

As diversas modificacións do planeamento urbanístico concorren nun tempo de crecemento continuo da edificación, que acada, a comezos desta década, un parque de vivendas de case 26 millóns. Cun incremento continuo dos prezos no período 1994-2007, a “burbulla inmobiliaria”, que se atopa na orixe da crise económica actual, estourou en 2008, momento que supón a brusca caída da demanda e a caída continua dos prezos da vivenda no noso Estado (ata a actualidade -2014-).

* Consulta unha visión crítico-cómica da crise inmobiliaria en España: “Españistán”, por Aleix Saló.

* Consulta o valor das vivendas no portal invertia e en pisos.com.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s