“O comunista manifesto”


A pantasma do comunismo parece percorrer o mundo -xa non só Europa- 5/3 de século despois da publicación do Manifesto Comunista. E agora xa non como traxedia nin como farsa, senón como estética. A caída do PC (Partido Comunista) a mans do pc (personal computer) deixa no imaxinario colectivo Ostalxia e pervivencias dun Eastern que tería sido inaugurado por Steinbeck e Capa co Diario de Rusia...

Debulla todas estas reflexións Iván de la Nuez en “El comunista manifiesto”, un paseo pola influencia do comunismo na cultura contemporánea, desde as propostas de José Antonio Hernández Díez ou o colectivo PSJM [ver] ata as fotografías de Eric Lusito [ver], pasando pola recreación teatral de Marx no Soho, de Howard Zinn [ver] ou a inclusión da faciana do propio Marx nunha tarxeta Mastercard… E sendo posible seguir un curso on-line sobre “O capital” con David Harvey.

4_jose_antonio_hdez_diez_marx

En suma, que o neoliberalismo terá “enterrado” ao comunismo, mais a difusión do código libre na web, o panfleto de Hessel, a mercadotecnia ou a filmografía seguen a recrear un “comunismo manifesto” que combate.

“En resumo, a sombra do comunismo proxéctase sobre o presente como nostalxia e como materia crítica, como a ilusión polo mundo do traballo manual e como a culminación imaxinaria doutra vida posible, como crítica ao mercado e como vinganza polas atrocidades daqueles reximes. Toda unha secuencia de arqueoloxías diversas nas que non se busca a restauración dun sistema senón o resarcemento dunha posibilidade, acaso minúscula, de vivir doutro xeito.”

Iván de la Nuez: “El comunista manifiesto”.

“Acaso esa posdemocracia califique ese momento en que a democracia debe lidiar -e non sempre en igualdade de condicións- con outras “cracias” puxantes que lle gañan terreo e constrúen os planos da política actual.

Desde a “Cleptocracia” (poder organizado de roubo e desfalco do Estado) ata a “Petrocracia” (baseada no poder do petróleo). Desde a “Quirocracia” (o imperativo social, e enorme negocio, da cirurxía estética) ata a Narcocracia (ese poder do narcotráfico que non pode circunscribirse a un asunto delictivo e abarca horizontes políticos e incluso xeopolíticos). Desde a “Aristocracia” (mantida aínda con todos os seus privilexios en boa parte de Europa) ata a “Ladrillocracia” (poder alcanzado pola especulación do solo e as súas respectivas burbullas inmobiliarias). Todo isto sen esquencer, na rede, o apoxeo da “Anonimocracia” (que vai desde o acto de xustiza ou vinganza dos que non teñen “nome” ata os trolls) ou o declive da “Meritocracia” (noutros tempos reverenciada como medida de progreso en calquera sociedade liberal).”

Iván de la Nuez: “El comunista manifiesto”.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s