G8


G8-2013-Northern-IrelandPor primeira vez en 1973, hai 40 anos, os ministros de finanzas dos seis países máis industrializados daqueles tempos (Estados Unidos, Xapón, Alemania, Italia, Francia e o Reino Unido) reuníronse para analizar o estado da política e as economías internacionais e tentar unificar posicións con respecto ás decisións tomadas a nivel político e económico no mundo; a este club engadíuse en 1976 Canadá e, en época máis recente (2002), Rusia, para conformar así o G8.

Estes días ven de celebrarse en Irlanda do Norte o cumio nº 39 de tan excelso grupo, politicamente relevante, economicamente con menos peso a medida que pasan os días e as horas.

G8 leaders pose for a group photograph at the G8 Summit, at Lough Erne, in Northern Ireland¿Non hai algo de rancio nesa fotografía de líderes do G8? Analicemos a imaxe iconograficamente para ver canto nos lembra a unha panorámica antiga -de ¿1945 / 1957 / 1973…?- reactualizada:

O centro ocúpano o líder de prestixio (o presidente norteamericano, Obama), á beira do anfitrión (o primeiro ministro británico, Cameron): mais non, non son Churchill e Roosevelt a bordo do USS Augusta en agosto de 1941, cando suscribiron a Carta do Atlántico. Sen embargo, os que están máis próximos a eles son o primeiro ministro de Rusia, Putin (a URSS xa non existe, Stalin morreu hai 60 anos) -velaí os principais aliados daquela Segunda Guerra Mundial- e o francés Hollande -que non encarna a De Gaulle ideoloxicamente, pero que se mantén auxiliando ás grandes potencias que resistiron ao fascismo-. Á beira de Hollande está Harper, representante dunha consolidada democracia como é a canadiana -mais case a última en chegar a este club de pudentes; Rusia chegou máis tarde, pero ocupa un posto de poder herdado da vella significación soviética-.

Será a casualidade -e resulta así porque as antigas potencias do Eixo xa son formalmente auténticas democracias-, pero case nos extremos atópanse os representantes das antigas potencias fascistas: Merkel como primeira ministra alemana, Abe como primeiro ministro xaponés, e, no outro extremo, o italiano Letta.

Tan só nos extremos aparecen, simetricamente, os representantes dunha laureada aínda que depauperada institución: o presidente da Comisión Europea, Duräo Barroso; e o presidente do Consello Europeo, Van Rompuy.

¿E que dicir do poder político por sexos, a estas alturas do século XXI? Pois ollade ben: está claro que só se ve un 10% de poder feminino. Quizás estamos a afondar no rancio.

Nas iconografías de poder e relevancia (a Última Cea de Leonardo éraa), o centro está ocupado polos personaxes principais; nos extremos pérdense os detalles… ¿Foi irrelevante a colocación dos mandatarios? ¿Ou estamos diante dun retrato de poder da nosa época? Ao fondo non aparecen as marxes do Elba que atravesara Carlos V para derrotar aos protestantes en Mühlberg; ao fondo está o Lough Erne Resort -á beira do lago Erne-, no Condado de Fermanagh (Irlanda do Norte).

* Unha imaxe ben vale cen palabras.

* E Obama foi a Berlín.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s