Cambios e permanencias no sector agrario


6_paisaxe_agraria_esquema

Cando falamos das paisaxes agrarias -tan transformadas nos derradeiros tempos- non podemos deixar de evocar que as paisaxes culturais do pasado manteñen a súa impronta aos ollos do visitante. E así lembramos aquelas verbas de Patrick O’Flanagan sobre a nosa terra:

“Como estranxeiro, unha das cousas que máis me chama a atención, e que considero unha das forzas principais da Galicia moderna, é a presencia da policultura en toda a rexión, aínda que as políticas europeas destes tempos, unidas ao cambio nos gustos da xente, provoquen a diminución e a substitución dese tipo de cultivos en favor doutras empresas, máis especializadas. Aínda hoxe -anos 1990-, a exuberante riqueza do agro galego queda patente na grande variedade de árbores, arbustos, cultivos e plantas silvestres que nel medra. En realidade, hai certas zonas de Galicia -como as penínsulas que forman as Rías Baixas e as súas famosas comarcas do Morrazo e O Salnés- cun aspecto tan fértil que ata se lles pode perdoar aos visitantes que confundan cun xardín botánico a rexión tan admirablemente eloxiada pola súa máis grande poetisa, Rosalía de Castro, e que consideren decadente ruína agraria unha rexión que, en realidade, conta cun ilimitado potencial de posibilidades.”

Patrick O’Flanagan: “Xeografía histórica de Galicia”. 

O autor pon énfase nos cambios: do policultivo ao monocultivo, do minifundio ao crecemento das explotacións agrarias,… mais sen deixar de admirar as permanencias nesta terra xa tildada por Manuel Rivas de bonsái atlántico.

18

Pois ben, se observamos a imaxe superior -correspondente a unha parroquia do concello de A Pastoriza, en Lugo, en xaneiro de 2012-, ¿que queda e que é novo nesta paisaxe agraria? En primeiro lugar, estamos diante dunha paisaxe de hábitat disperso, predominantemente de uso gandeiro -velaí os prados que abranguen a meirande parte do terreo, detrás da matogueira do primeiro termo-, cunha redución progresiva das sebes naturais -árbores que limitan algunhas parcelas- en beneficio da roturación de novos espazos do antigo monte comunal destinados a pradería artificial, cun agrandamento xeral das parcelas e das explotacións. A especialización gandeira (cárnica e láctea) eliminou boa parte da policultura da que quedaba admirado O’Flanagan, se ben intuímos novos aproveitamentos nalgúns espazos dedicados á silvicultura do eucalipto, esa que fai da nosa terra unha grande produtora de madeira de crecemento rápido -moitas veces sometida á incesante queima dos pirómanos-. Velaquí, pois, un espazo rural transformado, unha área de escasa densidade demográfica e con niveis de renda inferiores á media urbana, mais esencial para connotar o noso país.

* Consulta un documento sobre as paisaxes agrarias en España no blog de Pedro Toledo.

* E un resumo máis simple destas paisaxes.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s