Danzón


“Non, estamos en Caracas, cidade tropical, deslavazada, turbulenta, caótica; no país de Chávez e as súas horrísonas arengas radiofónicas (perdón, anunciei que non falaría del, e aquí estou), nunha sala digna do primeiro mundo, cunha orquestra sinfónica de primeiro mundo -é así, sen dubidalo: a Simón Bolívar, dirixida polo carismático, enxundioso Gustavo Dudamel. Non importa se se lanzan sobre Beethoven, Mahler ou o Danzón nº 2 do mexicano Arturo Márquez: a febre é a mesma, o compromiso, o éxito. Non todo é salvaxe, burdo, corrupto en América Latina. Non todo está crispado en Venezuela.”

Jorge Volpi: El insomnio de Bolívar.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s