Non hai Pindo malo


Monte máxico, Olimpo dos deuses. Domo granítico, fortaleza altomedieval. Proa de pedra diante do mar océano, paraíso dos camiñantes. Todo isto é o Monte Pindo, un macizo do concello de Carnota que culmina a 627 m.s.n.m., no cumio da Moa. No decurso da senda cara ao alto, a paisaxe, pedra e mar, muda desde a pequena vila lineal e mariñeira de O Pindo (711 habitantes en 2011, segundo o INE) ata os baleiros espazos do vértice xeodésico superior, engalanado con kettles (marmitas de xigante) excavadas polo vento, sobre todo na aba de barlovento, esa que mira ao mar de Fisterra.

E un vai ascendendo pola senda sinuosa, atopa -no primeiro tramo- aquí e alá piñeiros (algúns queimados a cotío polas lumeiradas dos pirómanos) que medran sobre un manto de breixos, toxos, fieitos e carqueixas; o camiño discorre entre valados de pedras de granito que a auga ten areizado co paso do tempo; e o escaso solo resíntese nas pendentes, alí onde se sementan os barrocais e campos de bolos en todas direcións. Coa ollada do camiñante sempre fita nas diaclasas, nas pedras cabaleiras, nos tors invadidos a cotío pola brétema do océano, de seguida aparecen diante de nós os restos da fortificación altomedieval, esa que servira aos habitantes destas terras para protexerse dos piratas -normandos e sarracenos- en tempos escuros que ben poderían semellar aos de Gólgur. A vexetación medra alá no fondo da aba, onde os campesiños insisten coas plantacións de piñeiros, e adquire verdor á beira dos regatos que avean a montaña: un mato de xestas aquí, unha pequena carballeira relicta máis arriba, algún piñeiro silvestre espallado entre o mar de pedra. A pendente empínase antes de chegar ao chan de Lorenzo, lugar no que noutro tempo se explotou o wolfram, e no que uns solos, case de turbeira, amolecen as pegadas dos camiñantes. Un último esforzo para chegar á Moa permítenos contemplar este orgulloso universo de granito, este xigante que reta ás ondas de alá abaixo, as que baten na praia de Carnota, as que amainan na de San Pedro, as que se arremuiñan neste confín do mundo e acougan na enseada de Cee.

Da outra beira, as doces augas do Xallas, remansadas no encoro de Santa Lucía, ferven cando desceden cara ao Ézaro. Terra e mar entrelázanse nunha beiramar estreita, rompente nos días de treboada ou temporal, agarimosa nas xeiras de estío que, despexado o horizonte, ofrecen unha visión inmellorable do finisterrae atlántico. Por aquí terán pasado romanos e normandos, druidas e cregos, excursionistas e veraneantes, pero nunca estará de máis volver ao Pindo. Xa se dixo: “non hai Pindo malo”.

* Bota unha ollada ao que Manuel Gago ten publicado sobre o Monte Pindo no seu blog, Capítulo 0.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s