Riscos e problemas ambientais


1. Chamamos avaliación de impacto ambiental ao procedemento técnico-administrativo que serve para identificar, previr e interpretar os impactos ambientais que poida producir un proxecto no seu entorno en caso de ser executado, coa finalidade de que a administración competente poida aceptalo, rexeitalo ou modificalo. O procedemento iníciase coa presentación dunha memoria-resumo por parte do promotor, e a deliberación final do órgano sustantivo debe concluir despois dun proceso de participación pública no que se coñece e debate a devandita memoria.

2. Un ecosistema é un sistema complexo, formado por biotopo (sustrato inorgánico, abiótico) e biocenose (comunidade de seres vivos residentes nun mesmo biotopo), que se interrelacionan e establecen intercambios de enerxía entre eles. Esta comunidade de seres vivos desenvólvese en función dos factores físicos dun mesmo ambiente.

3. Chamamos efecto invernadoiro ao fenómeno polo cal determinados gases, que son compoñentes da atmosfera planetaria, reteñen parte da enerxía que o solo emite por ter sido quentado pola radiación solar. Actualmente, a emisión de certos gases como o dióxido de carbono e o metano, causados polo incremento industrial da actividade humana, estase a ver acentuado, tendo como consecuencia máis visible o incremento da temperatura media terrestre a nivel de superficie, o que podería influir a medio prazo no cambio climático.

4. Definimos paisaxe como o aspecto que adquire o espazo xeográfico. Defínese polas súas formas: naturais ou antrópicas. Toda paisaxe está composta por elementos que se artellan entre sí. Estes elementos son de tres tipos: abióticos (non vivos), bióticos (resultado da actividade dos seres vivos) e antrópicos (resultado da actividade humana).

“Paisaxe ven de “pagensis”, en latín: “relativo á vida campestre”. Aludía á paisaxe tradicional. Non só á natureza, tamén aos campos de labor, o hábitat, etcétera. En definitiva, a unha paisaxe antrópica, humanizada, a unha paisaxe cultural, a unha paisaxe canónica, a unha paisaxe da memoria, a unha paisaxe patrimonial. En inglés teñen unha verba moi axeitada para referirse ao patrimonio, é “heritage“, herdanza. A paisaxe cultural é unha herdanza. Cunha herdanza poden pasar dúas cousas: que os herdeiros a conserven, e ata a melloren, ou ben os herdeiros a dilapiden, arruinando un potencial de riqueza. Non fai falla ser un sesuso analista para comprobar que en Galicia encaixamos máis no segundo tipo de herdeiros. (…)”

Pedro Armas Diéguez: “El valor patrimonial del paisaje: turismo y desarrollo”, en “A paisaxe, un patrimonio común” (2003).

 

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s