Lectoras


  

Un podería quedar embelesado -como lector- diante da interpretación de Kate Winslet na adaptación cinematográfica da novela de Schlink, mais hoxe queremos quedar entusiasmados ollando a dúas lectoras con 100 anos de diferenza.

Jean-Honoré Fragonard é o autor dun delicioso óleo pintado cara a 1772 no que unha xove de delicadas faccións e galantemente ataviada se nos presenta sentada de perfil, case de corpo enteiro, totalmente absorta na lectura dun pequeno libro que sostén coa man dereita: será quizás unha novela sentimental a que tanto a entretén? será esta xove aristócrata unha entusiasta da Ilustración? A pintura decorativa do autor francés acada neste lenzo un grao supremo de sutileza, cunha luz encendida e entusiasta que ilumina a robe á francesa de vibrante amarelo que porta a xove, resaltada sobre un fondo lixeiramente verdoso que a envolve e parece cargala de misterio.

Pierre Auguste Renoir, en 1875, deixounos un óleo no que unha xove maquillada e ataviada cun púdico traxe escuro está a disfrutar intensamente do pracer da lectura; intuímolo polo sorriso lixeiramente esbozado nos seus beizos vermellos, nas súas pálpebras entornadas, nas meixelas sonrosadas, no diluído fulgor que a ilumina, desfeitas as pinceladas por efecto dunha técnica impresionista que fai vibrar toda a obra. Lerá quizás un feuilleton que a ten enganchada e sen levantarse da súa cadeira? Ou instruirase cunha novela realista que retrate ambientes decimonónicos naturalistas e alonxados do seu entorno burgués? Mellor deixala que disfrute, a esta xove que está retratada cunha técnica fotográfica, recurtada e centrada no primeiro plano.

Ler sempre é un pracer. Así que imos rematar cun fragmento literario que nos remite a outro cadro de Fragonard:

“Jean-Honoré Fragonard non mo perdoaría se se enterase de que, escondida detrás da cortinaxe de seda vermella, veño de roubar a mazá que constitúe o segredo do seu cadro O pestillo, obra de arredor de 1777. É unha mazá entre verdosa e amarela, máis ben escura, que marca a diagonal co xesto de pechar o pestillo do apaixoado xove e co pestillo mesmo na porta do cuarto da amante. Ao roubar e morder a mazá, rompín o equilibrio e a complicidade visual do cadro. Se, para colmo, a mazá simbolizaba algo parecido ao pecado orixinal, pois tamén quiteille sentido á significación erótica, máis que relixiosa, que posúe esta obra fascinante.”

Zoe Valdés: “Una novelista en el Museo del Louvre”.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s