Homenaxe a Delibes


Ven de morrer Miguel Delibes (1920-2010), un dos máis insignes coñecedores da flora e fauna de Castela, un dos literatos que acariñou a xeografía que pisou. En lembranza, deixamos algúns breves fragmentos de interese para a nosa materia, non sen ironía no caso do texto de “La hoja roja”.

“Pero este ano foi un castigo e a auga non deixou de caer perante o outono e non se pudo sementar. E cando, á fin, o arado pudo entrar nas terras baixas, xa era febreiro e os expertos dixeron: “É preciso sementar os trigos de ciclo curto.” E o Servizo facilitou a semente, pero unha vez sementado, levantouse o sol sobre os campos e para abril o cereal secou sen granar nen encanar, e para non perdelo de todo, as xentes do pobo meteron o gando nas terras para que pastase. Era a miseria, e para mitigar o problema, a Deputación dixo: “Votaremos un crédito extraordinario para reparar a estrada e resolver o paro.”

Miguel Delibes: “La mortaja”.

“As diminutas hortas da beira do arroio quedaron abrasadas pola xeada negra. Non obstante, os homes do pobo descenderon obstinadamente ás súas parcelas e sementaron as terras de herbas acedeiras, berros picantes, escarolas rizadas, chícharos tenros, apios, porros e cenorias temperás. (…) Un sol, aínda clemente, estabilizou a temperatura, e baixo as súas raiolas os cereais remataron de encanar e de granar e secaron en poucos días. No pobo, aumentou entón a actividade. A toda hora, os homes e as mulleres limpaban as eiras e preparaban os apeiros para a malla e, ao solpor, desinfectaban os graneiros dispostos para recibir o cereal. Sobre o ceo, dun azul intenso, voaron un día as cigoñas novas da torre anticipándose ao dito do defunto señor Rufo: “Por San Xoan, as cigoñas a voar”.”

Miguel Delibes: “Las ratas”.

“O vello Eloi sabía que o home é un animal de curta vida por longa que sexa a que se lle conceda. Xa de rapaz fixo uns cálculos e coñecía o promedio de vida normal dun home: 25.000 días, é dicir, pouco máis de medio millón de horas. Agora, o vello Eloi calculaba os días de vida dun home que morre aos 75 anos e chegou á conclusión de que rondaban os 27.375, que correspondían a 657.000 horas, ou sexa 39.420.000 minutos, ou sexa 2.365.200.000 segundos. Mais considerando que o home durme un promedio de oito horas diarias, que transcorrían nun estado de morte provisional, viña a resultar que o home que morre aos 75 anos vivira tan só 18.250 días, ou sexa 438.000 horas, ou sexa 26.280.000 minutos, ou sexa 1.576.800.000 segundos. Mais se descontaba, como era de lei, os días, as horas, os minutos e os segundos que o home pasa na inopia da primeira infancia, a vida consciente dun home que vive 75 anos reducíase a 15.695 días, ou sexa 376.680 horas, ou sexa 22.600.800 minutos, ou sexa 1.356.048.000 segundos. Afondando no seu caso concreto, o vello Eloi chegaba á conclusión de que vivindo ata os 75 anos, restábanlle por vivir 1.220 días, que correspondían a 29.280 horas, ou sexa 1.756.800 minutos, ou sexa 105.408.000 segundos. Moi pouca cousa no mellor dos casos.”

Miguel Delibes: “La hoja roja”.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s