Os transvases teñen historia


   

Conta Gil Olcina que os primeiros transvases de augas en España datan da época baixomedieval, cando se documenta a solicitude da vila de Lorca para transferir augas ao seu regadío doutras cuncas (1370). E, aínda que o litoral mediterráneo e SL experimentan a construción de encoros para rego xa nos séculos XVI e XVII, e a política ilustrada potenciou a construción de canles en Castela e Aragón, non será ata o século XIX cando a política hidrolóxica experimente un avance significativo, sobre todo a partir da creación das Divisións Hidrolóxicas (1865), reconvertidas no século XX en Divisións de Traballos Hidráulicos.

O Plan Xeral de Canles de Rego e Pantanos (1902) fomentou a preponderancia dos regadíos interiores. Coa ditadura de Primo de Rivera créanse as Confederacións Sindicais Hidrográficas, das que a primeira que viu a luz foi a do Ebro (1926). O I Plan Nacional de Obras Hidráulicas (1933) pretendía correxir dous desequilibrios: o hidrográfico entre as vertentes atlántica e mediterránea e a marxinación da zona mediterránea resultante do Plan de 1902; o transvase Texo-Segura que se deducía daquel plan non se faría realidade ata 1979, ano en que víu a luz a canle -de 286 km de lonxitude e caudal de 33 metros cúbicos por segundo- que levaría auga desde o encoro de Bolarque (río Texo) ata o de Talave (río Mundo).

Promulgada a Lei de Augas en 1985, o Anteproxecto do Plan Hidrolóxico Nacional (1993) postulaba a posibilidade de transvasar auga do Ebro a comunidades levantinas como Valencia e Murcia, mais os grandes trasnvases quedaban supeditados a unha declaración de interese xeral que non se producíu polos enfrontamentos entre comunidades cedentes e beneficiarias dos devanditos transvases. O Plan Hidrolóxico Nacional incidía tamén nunha racionalización dos usos da auga, o aforro no consumo da mesma e a potenciación da política de desalgadoras -promovida en grande medida polo programa A.G.U.A. actual- para paliar o déficit hídrico das provincias máis afectadas.

A xestión da auga en España, ademais dunha parte fundamental do desenvolvemento económico do Estado, ten sido un tema de longa controversia política e enfrontamento entre xentes de diversas comunidades (como se pode ollar nos vídeos desta anotación), mais de ineludible prioridade canto ás medidas a adoptar, pois o déficit hídrico amplíase coa africanización do clima peninsular. Olla o mapa de situación “actual” da cuestión publicado por El País en abril de 2008:

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s