Slums de Mumbai


  

O barrio chabolista de Garib Nagarde recibe como heroes aos protagonistas do filme Slumdog Millionaire despois do éxito nos Oscar 2009 da película.

É o momento de lembrar que Mumbai (antiga Bombay), con máis de 19 millóns de persoas en 2004, é a quinta cidade máis poboada do planeta. Mais a urbanización desta e outras cidades do Terceiro Mundo prodúcese á marxe da industrialización, co que se xeneran multitude de áreas hiperdegradadas (estas áreas, na India, medran un 250% por enriba da poboación total; máis da terceira parte da poboación total india, en 2003, vivía en áreas urbanas hiperdegradadas; en Mumbai [ver contribución de Heinz Nissel no artigo de GeoCrítica dedicado ás metrópoles no proceso de globalización] mesmo, o mercado formal da vivenda presenta un déficit de 45.000 vivendas anuais, co que se incrementa a poboación dos slums, chegándose en Dharavi -retratado por Jonas Bendiksen– ao millón de persoas actualmente). Os datos proporcionados por Mike Davis na súa imprescindible obra Planeta de cidades miseria inciden nas diversas problemáticas das áreas hiperdegradadas como os slums de Mumbai: non hai infraestruturas básicas, as clases medias desprazan coas reformas urbanísticas aos pobres cara a áreas cada vez máis insalubres, a auga embotellada acada prezos con marxes de beneficio criminais (do 4000% nas áreas hiperdegradadas de Mumbai), a difusión das enfermidades é consecuencia da falta de hixiene e polo tanto retornan á nosa retina aquelas imaxes de pobreza descritas por Dickens para os barrios proletarios do Londres do século XIX.

“O cineasta Prahlad Kakkar, o autor de Bumbay, un documental sobre os cuartos de baño, manifestaba nunha entrevista a un atónito xornalista que “en Bombay a metade da poboación non ten un cuarto de baño onde cagar, así que o fan ao aire libre. Iso ven sendo cinco millóns de persoas. Se cada un caga medio kilo de merda, iso fai dous millóns e medio de kilos de merda todas as mañás.”

Mike Davis: Planeta de cidades miseria.

“Un recente estudo sobre a poboación infantil das áreas hiperdegradadas de Dacca puxo de manifesto que “case a metade dos nenos entre 10 e 14 anos estaba a producir ingresos co seu traballo, só o 7 por 100 entre 5 e 16 anos ía á escola”. Dacca ten o maior número de nenos traballadores de toda Asia, uns 750.000, e as súas ganancias proporcionan a metade dos ingresos dos fogares encabezados por mulleres e a terceira parte dos ingresos en fogares nos que hai un varón. Aínda que Bombay presume dos seus altos niveis de asistencia escolar, Arjun Appadurai atopa que “a súa xigantesca economía de restaurantes e servizos depende dun grande exército de nenos traballadores”.

Mike Davis: Planeta de cidades miseria.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s