Llamazares en Compostela


“Crucifixos, cunchas, postais, gravacións con cancións da tuna, botafumeiros de alpaca, nada que teña que ver coa cidade e a súa catedral ou que simplemente poida ser vendido aos turistas está fóra do comercio neste inmenso Babel que é a grande praza do Obradoiro neste belo día de setembro que o viaxeiro elexíu para comezar a súa viaxe.

E faino precisamente aquí, no corazón do mundo, no mítico lugar onde conflúen camiños e pelegríns procedentes de todos os países da Terra, seguindo as pegadas doutros moitos anteriores que, ao longo dos séculos, chegaron a esta cidade atraídos pola súa estrela e a súa fama milagrosa, igual que fixera anos antes -no 813- o bispo de Iria Flavia, Teodomiro, que foi o primeiro en chegar e o que descubríu o sartego sobre o que hoxe se levanta a catedral. Unha catedral que é, como a meirande parte delas, o resumo de moitas catedrais superpostas, desde aquel tempo inicial que ordeou construir o rei Alfonso II o Casto a raíz do descobremento dos restos do apóstolo e en torno ao que xurdiría a cidade de Compostela.

Por se fallase algo, ademais, o viaxeiro accede a ela pola porta máis fermosa da Terra: o pórtico da Gloria, a obra en pedra máis fabulosa de todas as do seu estilo posiblemente do mundo. Debida á inspiración do Mestre Mateo, o artista máis xenial de cantos interviñeron neste templo, e ao impulso económico e político do monarca leonés Fernando II, que foi quen a financiou, o pórtico da Gloria constitúe, segundo a guía do viaxeiro, “a representación en pedra mías completa e máis fermosa da teoloxía cristiá”. Non será el quen o negue. Por contra, cando por fin chega ao pórtico, empuxado pola xente que se agolpa na escaleira, queda tan extasiado, tan impactado pola súa beleza, que, durante uns minutos, permanece alleo á xente e ao ceremonial estrano que se desenvolve diante del: tras admirar brevemente o pórtico, que merecería toda unha vida, os pelegríns van pasando baixo el, poñendo a man aberta no parteluz central (o que serve de soporte á imaxe do apóstolo), e, despois, ao dorso deste, axeónllanse ou inclínanse para dar tres cabezazos sobre o misterioso busto que a tradición pretende sexa o do Mestre Mateo, pese a que os composteláns o bautizaron desde hai tempo co máis castizo nome de Santo dos Croques, ou de los Coscorrones en castelán. O viaxeiro, a pesar do seu agnosticismo, cando lle chega o seu turno, fai o mesmo que aqueles, pero, unha vez remata, entérase de que non o fixo ben. A rapaza que vixía a boa orde da fila confésalle entre sorrisos que, ao poñer os dedos na columna (que representa, segundo lle di, a árbore xenealóxica de Cristo, desde David á Virxe María), hai que pedir tres desexos (o viaxeiro, antes, pedíu só un), e que os cabezazos ao Mestre non se lle dan por dalos, senón para que este transmita ao que llos dá algo da súa intelixencia.”

Julio Llamazares:  As rosas de pedra.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s