Evolución xeolóxica da península ibérica


    

Coñecer brevemente a evolución xeolóxica e xeomorfolóxica da Península Ibérica conleva coñecer as eras xeolóxicas e salientar algúns dos episodios máis significativos:

a) a presenza dun rochedo precámbrico con manifestacións no ollo de sapo  no macizo galaico;

b) a acción da oroxenia herciniana, a finais do Paleozoico, que deixou como herdanza a dirección NO-SL, habitual en pregas e fallas, e resulta clave para entender a sucesión de faixas de cuarcitas nas serras e de lousas nos vales do oeste ibérico, aquel no que subxace o zócolo do macizo Hespérico;

c) a calma mesozoica, coincidente co afundimento gradual do zócolo cara a oriente. É o momento en que se produce a separación do borde occidental peninsular de Norteamérica e despois a da marxe cantábrica do oeste de Francia, ao abrirse o golfo de Biscaia. Na parte oriental, a península recibe a carga dunha coberteira sedimentaria que inclúe estratos de orixe mariña ou continental desde o Triásico ao Cretácico. A coberteira mesozoica sustenta nas súas deformacións o relevo das montañas da cordilleira Ibérica o o Leste da Cantábrica, mais tamén ten un grande papel nos Pirineos, Béticas e Catalanas;

d) ata acadar a súa posición actual empotrada entre Francia e o norte de África, a placa ibérica experimentou deformacións nos bordes dianteiros do avance. O enfrontamento entre o zócolo francés e o africano elevou os Pirineos e as Béticas en cordilleiras de tipo alpino a finais do Terciario; o zócolo ibérico cuarteouse en bloques, de acordo coa súa rixidez, formando macizos ou cuncas. O ascenso montañoso desatou unha erosión intensa e unha sedimentación potente, que tapizou esencialmente as depresións do Ebro e Guadalquivir;

e) o Cuaternario ven marcado pola alternancia das glaciacións, da que a Würm (80.000 – 10.000 anos) resultou a última, e pola aparición de paisaxes glaciares nas cimas montañosas galaico-leonesas, cantábricas, pirenaicas, dos Sistemas Central e Ibérico e as cimas béticas. A presenza glaciar oscila entre altitudes de 1.700 m ao N por 2.500 no S da península Ibérica. O xeo modelou áreas pequenas, cinguidas aos cumes montañosos, mais a alternancia xeo-desxeo animou os procesos de modelado periglaciar (xelifracción, solifluxión). O remate das colmatacións de aluvións daría lugar ao modelado definitivo dos vales e depresións, así como as chairas litorais.

One thought on “Evolución xeolóxica da península ibérica

  1. Pingback: Tectónica de placas « O blog de Xosé Antón

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s