Iniciamos o percorrido


 

Benvidas e benvidos a un novo curso académico no que trataremos, esencialmente, temas de Xeografía e Arte, aínda que non deixemos á beira a nosa curiosidade por calquera iniciativa interdisciplinar que poida xurdir.

E para comezar as nosas clases de Xeografía de 2º Bach, remítovos a unha excepcional e sintética presentación do profesor Marino Aguilera, que imparte aulas no IES Fernando III el Santo de Priego de Córdoba: a singularidade da península ibérica.

             “A Ibérica é unha das tres grandes penínsulas avanzadas de Europa, mar Mediterráneo adentro. A dicir verdade é a unica que non se contenta con ser mediterránea, pois proxéctase tamén no Atlántico; aínda máis, é a terra do continente europeo que máis ó Oeste se proxecta. Aquí atópase a punta máis avanzada cara ó poñente, o cabo de Roca en Portugal. Isto explica o papel fundamental que Iberia desempeño una súa conexión con tódolos países oceánicos e especialmente con América, que Europa chama latina pero en realidade é unha América Ibérica.

            O avance no océano da península ibérica é considerable, así,  a península ibérica debería ser máis atlántica que mediterránea. Esperaríase unha paisaxe oceánica, pero a realidade é moi distinta e a influencia oceánica só penetra nunha franxa moi estreita do noroeste. Iberia aparece cun aspecto moi macizo, sen profundas entrantes de mar, sen penínsulas, sen illas anexas. Este carácter macizo faina diferente das demáis penínsulas mediterráneas: a itálica, coa forma de bota alongada, a balcánica fragmentándose nunha serie de pequenas penínsulas anexas, flanqueadas de illas…

            Iberia é un cuadrilátero chaparro, máis desenvolvido no sentido das lonxitudes este-oeste, máis de mil kilómetros, que no das latitudes norte-sur, menos de oitocentos; é ante todo un bloque de terras elevadas: a súa altitude media, superior ós seiscentos metros, é a máis elevada dos estados europeos despois de Suiza. Esta alta e ancha Iberia desempeñou un papel de límite distanciador do Atlántico e Mediterráneo; se a estreita bota italiana ocupara o lugar da mole ibérica, o Mediterráneo non fora senón unha dependencia oceánica.

            Deste xeito, Iberia pola súa compacidade un tanto africana forma como un pequeno continente aparte. Separada de África, separada do Mediterráneo, Iberia foi esencialmente ela mesma; Legendre chamábaa non “a península” (case illa), senón a “superpenínsula” (máis que illa)”.

 

                                                                          J. VILÁ VALENTÍ. España. Ed. Dánae-Océano

 

 

 

          

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s