Milagre e crise en Xapón


Despois da Segunda Guerra Mundial, a capitulación xaponesa levou á ocupación e xestión do Estado polos estadounidenses, que puxeron o país en mans de McArthur. A nova Constitución de 1947 consagrou un sistema parlamentario bicameral no que o emperador perdía a súa divinidade e pasaba a ser un símbolo. O desmantelamento dos zaibatsu non impedíu que, en parte grazas ao impulso que se deu á industria xaponesa por mor da guerra de Corea, o crecemento económico fose espectacular, especialmente nas décadas de 1950 e 1960.

O modelo económico xaponés, certamente paternalista e baseado na convivencia dunha estrutura de grandes e pequenas empresas moi tecnificadas, entrou en crise na década de 1990, ocasionando pobreza e paro en sectores máis amplos da poboación, dentro dunha sociedade case acostumada ao pleno emprego e ás longas xeiras de traballo.

Crecemento real do PIB en Xapón
Períodos Crec. PIB p.c. (%)
1962-1965 7,0
1966-1970 10,0
1971-1975 2,9
1976-1980 3,7
1981-1985 3,1
1986-1990 4,3
1991-1997 1,5
1998-2000 1,2
2001-2005 1,3

“Un país que non coñecía a derrota na súa historia (cando menos oficial), foi levado pola hubris do imperialismo militar expansionista á propia masacre, e a historia do Gran Xapón detívose no tempo. O Xapón das cinzas é a historia dun rexurdimento e un lento e progresivo, á vez que históricamente doroso, despertar á nova orde da comunidade internacional e ao propio rol nela, tarefa aínda en proceso de cumprimento. A Constitución de preguerra pasou a significar o que o Ancien Régime e os experimentos fascistas de preguerra para a Europa contemporánea. Foi sustituída pola Constitución do Estado Xaponés de 1946, redactada por mans xaponesas e cerebros americanos, e lexitimada nun principio polos teóricos xaponeses do dereito natural ilustrado, así como refrendada polo “amplo consenso popular” que reflicten as estatísticas, sen necesidade de referendo formal. En suma, a autoridade última sobre a que se fundamentou en principio a nova Constitución, por diferenza da anterior, non foi xa o Emperador no papel e a oligarquía político-militar na xestión e interpretación da vontade soberana, senón o pobo xaponés no papel, e a comunidade internacional, entón representada pola Confederación de Países Aliados, na censura e sanción do mesmo. O problema (cando menos teórico) que deixou á posteridade a promulgación desta Constitución, filial do modelo democrático americano, é o da súa lexitimidade.”

Alfonso J. Falero: “Política e cultura na historia de Xapón”. Revista de Estudos Políticos, xullo-setembro 2000.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s