“O destino de Nunik”


Cartel_destino_de_Nunik    O 28 de decembro estréase en España a adaptación cinematográfica da exitosa novela de Antonia Arslan A casa das lavercas. Trátase de “O destino de Nunik”, dos italianos Vittorio e Paolo Taviani.

A ocasión é boa para reivindicar a memoria histórica dun pobo asentado ao pé do Ararat, que a partir do 301 incorporou o cristianismo como relixión de Estado e tras o século V conta cun alfabeto propio. Terra de igrexas paleocristiás e de estilo bizantino, terras esteparias de dureza extrema no inverno, foi lugar de disputa entre Rusia e o Imperio Otomano no século XIX.

A película que se estrea céntrase no máis coñecido período do xenocidio armenio, o acontecido en 1915, con máis de 1.500.000 armenios deportados ou asasinados, o primeiro dos grandes xenocidios do século XX, aínda que xa viña precedido das matanzas perpetradas en 1895-1896 en Constantinopla, nos finais dos estertores do rexime imperial otomano, con Abdul Hamid II. O embaixador de Estados Unidos en Turquía, testemuña directa da persecución dos armenios -tal e como aparece tamén citado na obra de Micheline Aaronian Marcom Tres mazás caeron do ceo-, escribíu o seguinte: 

Na primeira parte de 1915, os soldados armenios no exército turco foron reducidos a un novo status. Ata ese momento, a meirande parte deles foran combatentes, pero agora foron despoxados das súas armas e transformados en obreiros. En lugar de servir ó seu pais como homes de artillería e de cabaleiría, estes que foran soldados, descubriron que foran transformados en xornaleiros e animais de carga. Todo tipo de abastecemento foi cargado ás súas costas; tropezando baixo o peso e levados a latigazos e polas baionetas dos turcos, foron forzados a arrastrar os seus corpos fatigados dentro das montañas do Cáucaso. (…) Só lles deron cachos de comida; se se poñían enfermos eran deixados onde caían, os seus opresores turcos tal vez se detiveron moito tempo para roubarlles as súas pertenzas -aínda as súas roupas. Se algúns rezagados tiñan éxito de chegar aos seus destinos, eran frecuentemente masacrados. En varias ocasións, os soldados foron eliminados de xeito sumario, volveuse case á práctica xeral de matalos a sangue frío.

(…) Cando tiñan viaxado por cinco ou seis horas e chegado a un val apartado, un grupo de campesiños turcos foise sobre eles con martelos, machadas, gadañas, picos e serras. Tales instrumentos non só causaron mortes máis agonizantes que as armas e as pistolas, senón que, como os mesmos turcos alardearon, estes eran máis baratos, pois non involucraban perde de pólvora e balas.”

H. Morgenthau: O asasinato dunha nación.

Le un artigo publicado polo IGADI en outubro de 2006 sobre a evolución da causa armenia.

Consulta o documental 20 voices sobre as experiencias de supervivintes e protagonistas da diáspora armenia.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s