USA independente e Xapón Meixí


  O liberalismo fóra de Europa ten dúas boas representacións na independencia dos Estados Unidos de Norteamérica e na revolución Meixí en Xapón.

Consulta un resumo elemental sobre a expansión do liberalismo en Estados Unidos e Xapón.

Consulta unha presentación sobre a independencia dos Estados Unidos.

“Naqueles tempos, Xapón estaba, en efecto, na outra punta do mundo. Era unha illa composta por illas, e durante douscentos anos vivira completamente separada do resto da humanidade, rexeitando calquera contacto co continente e prohibindo o acceso a calquera estranxeiro. A costa chinesa distaba case duascentas millas, pero un decreto imperial encargárase de mantela aínda máis alonxada, prohibindo en toda a illa a construción de barcos con máis dun mastro. Segundo unha lóxica, ao seu xeito, ilustrada, a lei non prohibía, sen embargo, a expatriación, mais condeaba a morte aos que tentaban regresar. Os mercadores chineses, holandeses e ingleses tentaran repetidas veces rachar con aquel absurdo illamento, pero só lograran crear unha fráxil e perigosa rede de contrabando. Gañaran poucos cartos, moitos problemas e algunhas lendas, boas para contar nos portos polas noites. Onde eles fracasaran, tiveron éxito, grazas á forza das armas, os americanos. En xullo de 1853 o almirante Matthew C. Perry entrou no esteiro de Yokohama cunha moderna frota de buques a vapor e entregou aos xaponeses un ultimato no que se “auspiciaba” a apertura da illa aos estranxeiros. Nunca antes viran os xaponeses unha embarcación capaz de sucar o mar co vento en contra. Cando, sete meses despois, Perry voltou para recibir a resposta ao seu ultimato, o goberno militar da illa asinou un acordo que sancionaba a apertura aos estranxeiros dos portos no norte do país e o establecemento das primeiras, mesuradas, relacións comerciais. O mar que rodea esta illa -declarou o almirante con certa solemnidade- é desde hoxe moito menos profundo.”

Alessandro Baricco: “Seda”

* Así percibiu Lafcadio Hearn o Xapón Meixí cando chegou ó país en 1890:

“O viaxeiro que penetra de súpeto nun lugar en período de cambio social –sobre todo o cambio dun pasado feudal a un presente democrático- é propenso a lamentar o declive do belo e a fealdade do novo. Ignoro aínda o que eu poida descubrir en Xapón de ambas cousas; pero hoxe, nestas rúas exóticas, o vello e o novo combínanse tan ben que o un parece realzar o outro. A ringleira de diminutos e brancos postes telegráficos que levan as noticias do mundo a xornais impresos nunha mestura de carácteres chineses e xaponeses; un timbre eléctrico nun salón de té, en cuxo botón de marfín hai pegado un enigmático texto oriental; unha tenda de máquinas de coser americanas xunto á tenda dun fabricante de imaxinería budista; o establecemento dun fabricante de sandalias de palla… Todo isto non presenta unha incongruencia rechamante, pois cada mostra de innovación occidental está encadrada nun marco oriental que parece adaptarse a calquera cadro.” 

                                     Lafcadio HEARN: No país dos deuses

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s