Estar en Babia e nas Batuecas


  Moitas veces dicimos de alguén que está despistada/o que está en Babia. É feliz. Sen dúbida. Pero esta expresión ten unha evidente orixe xeográfica. Pois Babia é unha comarca natural composta por dous concellos: Babia de Suso e Babia de Yuso, situados no noroeste da provincia de León, e que se corresponde cun territorio natural no que os medievais reis de León atopaban paz entre montañas, ríos, lagoas e castelos. Babia é Reserva da Biosfera desde o 29 de outubro de 2004. Como di a entrada do Índice do libro “As elipses do cronista”, de Pablo Andrés Escapa (Páxinas de Espuma, 2003):

“Badabia: Territorio fuxitivo dos mapas que o sabio Afonso mandou poboar en mil douscentos setenta e ao que concedeu un foro. A manifestación visible da Badabia coincide cunha comarca montañosa ao noroeste do antigo reino de León. Abunda esa xeografía evidente en montañas, herba, ríos e rabaños. O viaxeiro de paso por este terreo adoita reter a cor verde na mirada e algunha parsimonia de esquilas nos oídos. De forma adicional sofre de melancolía a medida que se afasta da paisaxe. A porción invisible de Badabia é inexplicable e motivo de beatitude segreda. Correntes ocultas distraídas das fontes, ou das follas das árbores que o vento fai soar, van gañando a imaxinación do pasaxeiro da Badabia e precipitándoo a evasións sosegadas e a ilusións de tranquilidade. Os límites desta divagación, que unhas veces pérdese como un fume azul monte arriba, outras disípase nun horizonte de nubes, e algunha vez profúndase e xira nun remanso do río, son descoñecidos, pero sábese que obran infatigablemente, polo menos desde os tempos do cabalo Babieca. Os habitantes da Badabia teñen a mirada evadida e son propensos a entreter en círculo as noites invernais. Neses concilios aquietados pola neve, prospera a irmandade do lume e a fabulación. Don Pascual Madoz, no seu admirable Dicionario xeográfico, atribúe unha extensión de corenta e nove leguas ánglicas á parte visible da Badabia. Administrativamente divídea en Alta e Baixa”.

“Estar nas Batuecas”, segundo o dicionario, significa estar distraído ou allea/o a aquilo do que se trata, e así se pode un quedar se visita esta impresionante paraxe salmantina, un val que foi declarado parque natural xunto á Pena de Francia en 1978. Ao longo dos séculos acumuláronse lendas variadas sobre o Val das Batuecas. Dicíase que se achaba habitado por demos e seitas adoradoras de Satanás. Os pastores non se atrevían a entrar nel por medo ao descoñecido. Por outra banda, tamén se falaba das Batuecas como un lugar paradisíaco.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s