Contraste / Lamento

“A Península Ibérica posúe unha complexa orografía e un relevo moi accidentado, o que, ademáis de reducir as posibilidades de cultivo, tivo outra consecuencia transcendental como é dificultar o transporte e os intercambios. A topografía impuxo grandes obstáculos ao transporte interior na época preindustrial, a causa dos fortes desniveis, as acusadas pendentes e os pasos accidentados en desfiladeiros e canóns, o que facía máis difícil e máis costoso que no resto do continente o mantemento de estradas e camiños e máis frecuente o bandoleirismo e a inseguridade. Outra consecuencia desta topografía torturada e dos obstáculos nas comunicacións foi unha acentuada fragmentación territorial da actividade económica. A finais do Antigo Réxime, España era un dos países con pior estrutura viaria de Europa. A finais do século XIX, o atraso seguía a ser evidente.”

J. Maluquer de Motes: La economía española en perspectiva histórica.”

Non debeu pensar moito niso Ibn ‘Arabi, o mestre sufí de orixe murciana no que Sami Yusuf se ten inspirado neste último disco.

SOSTIBLE

Para conmemorar o Día Mundial do Medio Ambiente que tivo lugar o 5 de xuño, e aproveitando o final do curso académico, o IESP Neira Vilas efectúa unha nova performance que leva por nome “Sostible”:

Este novo proxecto de Biblioteca non sería posible sen a colaboración directa do 40% do profesorado e unha inmensa cantidade de alumnas e alumnos. Por iso se vos agradece o voso traballo, e para que quede constancia, velaquí un vídeo de consellos eco-friendly de distintos membros e ex-membros da comunidade educativa.

Aproveitamos para desexarvos unhas produtivas e ilusionantes vacacións de verán, que as tendes merecidas.

HEF: 1939-45

La France s’engage dans la Seconde Guerre Mondiale; l’Espagne commence à souffrir la dictature de Franco. L’Espagne fasciste met en place les premières lois au moment que la France de Vichy deviendra occupée. La résistance française avance pendant que le franquisme restera isolé au niveau international.

frise_hef_1939-1945Ce sont des événements d’une époque, celle de 1939 à 1945, une période de troubles avec laquelle nous débutons une série de frises chronologiques autour de l’histoire comparée du temps présent, entre l’Espagne et la France (HEF: Histoire de l’Espagne et la France).

* Consultez quelques documents.

Guerre froide

On appelle Guerre froide le conflit qui oppose les États-Unis et l’URSS de 1947 à 1989. Elle est caractérisée par l’absence d’affrontement armé direct entre les deux grands et par la multiplication d’affrontements  indirects. C’est une confrontation à la fois idéologique, culturelle, économique, diplomatique et militaire; le monde est divisé en deux blocs, l’un communiste, l’autre libéral. Les États-Unis sortent vainqueurs du conflit. 

Le terme est popularisé par le journaliste américain Walter Lippman, auteur, en 1947, d’une série d’articles sous le titre Guerre froide. L’année 1947 est communément retenue comme le point de départ du conflit. Trois événements contribuent à briser la Grande Alliance de guerre: la proclamation de la doctrine Truman, l’annonce du plan Marshall et la politique de containment annoncée par un article de George Kennan.

Si bien la chute du mur de Berlin annonce la fin de la guerre froide, est-ce qu’on pourrait dire que celle-ci n’est pas toute à fait enterrée? Souvenez-vous de la crise de Crimée (2014) et la guerre en Ukraine.

ukraine_vignette

* Voici quelques cartes interactives: le bloc oriental (1945-1956), le plan Marshall, le blocus de Berlin (1948-49), la création de l’OTAN (1949), le mur de Berlin (1961).

* Voici une frise interactive pour réviser la guerre froide.

* Voici un résumé avec les idées fondamentales.

* Et un document autour de l’Europe d’après la guerre froide.

Suite française

Suite française est le titre d’une série projetée de cinq romans d’Irène Némirovsky, écrivain juive d’origine ukrainienne, morte en déportation en 1942, à Auschwitz. Irène mènait une vie heureuse entre Paris et la Côte Basque jusqu’aux premières convulsions de la crise qui mènera à la Seconde Guerre mondiale.

Avec le même titre, Suite française est un film franco-britannico-belge coécrit et réalisé par Saul Dibb, sorti en 2015. Deux personnages,  Lucille Angellier et le jeune commandant allemand Bruno von Falk, sont au centre d’une trame qui va dévoiler plusieurs caractères qui atteignent la société française après l’occupation nazi: des collaborationnistes et des résistants, des humbles et des oppresseurs, des penseurs et des automates… Toujours la guerre dévoile les personnalités.

Ámsterdam

Ámsterdam, a Venecia do Norte, é unha aglomeración urbana de 1,5 millóns de habitantes, pouco máis da metade deles vivindo no núcleo central. A capital holandesa dá ao Norte á baía do Ij e sitúase á beira do río Amstel. A cidade, que tivo no XVII o seu século de ouro, destacada como urbe aberta e tolerante por tantos autores, é inspiración tamén para moitas narracións (ver parte dun libro de Geert Mak en google.books).

“O río imprime o seu signo como unha estampa nas terras costeiras, e inscribe nelas a  súa forma como un consumado calígrafo. Unha vez que o vimos, xa non podemos facer abstración: ao longo dos séculos, o plano de Ámsterdam foise convertindo nun signo cada vez máis complexo, un carácter chinés ampliado continuamente, sen mudar nunca de significado. A terra é o papel, a auga é a tinta. Como un mestre oriental, o río debuxou o primeiro trazo, sen esforzo, con precisión, un signo de extremada sinxeleza. Agora tócalles aos homes seguir escribindo. O calígrafo que forman xuntos ten tempo de sobra, nada menos que oitocentos anos, e o signo que vai aparecendo é un labirinto de canles concéntricas e que se cruzan, unha rede de vías acuáticas e obras defensivas, un cosmos contido en sí mesmo, un semicírculo máxico que imporá o seu selo ao mundo. O eixo sígueno formando o río e as augas nas que desemboca, que unen a cidade co mundo, mais entre estas augas, e nas súas beiras, a cidade dase a forma que ten agora. Cada liña do debuxo é historia: económica, política, catastral. Cada pincelada do calígrafo ven ditada por relacións de poder, guerras, cambios económicos, descubrimentos, ánimo de lucro, defensas, consolidacións. O anel de canles que van repetíndose á beira do mar convírtese nunha das fortalezas máis poderosas de Europa; (…)”
Cees Nooteboom: Ámsterdam.”

” Os países que permiten traballar como é debido non abondan. Teñen primeiro que tolerar que un estude o que queira, sen exclusións, sen que o trono e o altar consideren que os seus intereses se ven perxudicados polos pensamentos que ten formado. O mundo católico vese, pois, eliminado de entrada do espazo mental viable. Os puntos de vista autónomos, inidiferentes para a autoridade, nunca xurdirán antes da liña que vai de Bruxelas a Brindisi pasando por Metz, Zurich e Bolonia. Ademáis, aínda que o absolutismo e o catolicismo non tivesen pechado esas rexións ás libres indagacións da mente, o seu clima teríaas feito insoportables para Descartes. O calor agóbiao, confúndelle as ideas. Alemaña é o teatro sanguento das contradicións internas de Europa, das ambicións políticas, dos conflitos relixiosos que a deixarán exangüe. Cando se esperte do pesadelo da Guerra dos Trinta Anos, esgotada, aínda dividida, sen Estado central, sen destino nacional, deberá limitarse a filosofar mentres Inglaterra e Francia se afanan en culminar as dúas revolucións máis grandes de Occidente, a económica e a política. Dinamarca está demasiado lonxe, Suecia é esaxeradamente fría. En canto Descartes se instalou alí, en 1650, morreu.

Quedaba unha estreita franxa costeira, á beira do mar do Norte, onde experimentar a aptitude do home para formar pensamentos certos, para chegar a ser, co mesmo aceno, “como dono e posuidor da natureza”. Eran os Países Baixos.”

Pierre Bergounioux: Una habitación en Holanda.”

* Consulta un plano interactivo da cidade.

* Le musée d’Anne Frank.

* Le Rijksmuseum [audioguide du musée -ZIP- / audioguide des chefs d’oeuvre de Vermeer -ZIP-]. 10 chefs d’oeuvre de ce musée.

* Le Musée Van Gogh [audioguide des chefs d’oeuvre de Van Gogh -ZIP-]. 10 chefs d’oeuvre de ce musée.

* Le Musée Nemo.

* Consulta máis en: #ToAmsterdam.

#Galeano

galeano

“O século vinte, que naceu anunciando paz e xustiza, morreu bañado en sangue e deixou un mundo máis inxusto que o que atopara.

O século vinteún, que tamén naceu anunciando paz e xustiza, está a seguir os pasos do anterior.

Alá na miña infancia, eu estaba convencido de que á lúa ía parar todo o que na terra se perdía.

Nembargantes, os astronautas non atoparon soños perigosos, nen promesas traizoadas, nen esperanzas rotas.

Se non están na lúa, ¿onde están?

¿Será que na terra non se perderon?

¿Será que na terra se esconderon?”

Eduardo Galeano: Espejos.”

R.I.P., #Galeano (1940-2015).

M(L)OVE

titulo_logo

Cando Herman, o mellor amigo de Robert Mussche, interrogou a este sobre o que move o mundo, propúxolle tres opcións: o poder -segundo Nietzsche-, os cartos -segundo Marx- e o amor -segundo Freud. E Robert dubidou… Porque pensaría, de inicio, na economía, pero decantouse finalmente polo amor, o amor entendido como amizade idílica e aprezo infinito á persoa amada: Robert Mussche era daquela (1929) platónico por natureza.

Despois de comprobar o amor e talento que tanto alumnado como profesorado puxeron nesta performance do 10 de abril, inspirada no libro de Kirmen Uribe -mais contando coa lembranza necesaria do centenario dos versos desa “canción de amor e morte” que xurdíu na mente de Hans Leip en 1915, “Lili Marleen”-, non me queda máis que agradecer o seu traballo e esforzo, neste bo exemplo de colaboración.

En todo caso, lémbrovos que eu son un fidel seguidor das consignas de James Stephens, cando dicía que “a fame, o amor e a curiosidade son as forzas motoras da vida”: tamén Stephens nos daba tres oportunidades de elexir, tal e como Herman lle deu a Robert… E nunha coincidiron: no amor. ¿Será este realmente o que move o mundo?

* Velaquí a presentación-guía para este acto.

* E algunhas datas de referencia para seguir o desenvolvemento dos acontecementos.

* Velaí vos deixamos algunhas das intervencións de Hans Leip no acto.

* Unha explicación matemática, por Javier Seoane.

* Eu coido que é importante revisar a intervención de Karmentxu Cundín. E o video sobre a historia do Cap Arcona.

* Velaquí unha explicación do “Guernica” de Picasso -por Esther Díaz-, con video de referencia.

* Un fragmento de “A casa das cotovías”, de Antonia Arslan. E un video sobre o xenocidio armenio.

* Et, finalement, chantez avec nous Pour la peine!

Saldo migratorio

Ollando cunha perspectiva histórica os fenómenos migratorios desde finais do século XIX en España, semellan lonxanos os tempos da emigración masiva. Mais a coxuntura de crise económica recente fainos pensar en épocas que coidabamos esquencidas; e, se ben as cifras non representan porcentualmente o impacto que a emigración española a América ou a Europa occidental supuxo nos anos 1900-1930 ou 1960-1973, voltamos a unha época de saldo migratorio negativo segundo os datos oficiais do INE -que de seguro infravaloran o impacto real da nosa emigración actual. Xa deixamos de ser a España que acolle.

12_saldo_migratorio_espanha_2002-2013As cifras de inmigración, que durante un tempo tamén acadaron o valor da masividade, retráense e evidencian o maior impacto da crise económica nesta poboación, que comeza a retornar aos seus países de orixe (véxanse na gráfica os saldos negativos de 2010 e 2013 para identificar este fenómeno).

* Consulta as cifras de inmigración oficiais publicadas no Ministerio de Emprego.

* Tamén podes consultar os datos que publicamos recentemente en “Españois no mundo”.

Mercado laboral e desemprego

Os indicadores de traballo inclúen a poboación economicamente activa (empregados + desempregados, toda aquela poboación de 16 ou máis anos, que está traballando ou en disposición de facelo), en España en torno a 23 millóns de persoas, das que 17,5 millóns están ocupadas (datos do último trimestre de 2014). Tamén hai que ter en conta o subemprego, cando a ocupación en relación coas xeiras de traballo legalmente establecida é por enriba da norma ou cando o emprego -en relación coa cualificación profesional de cada quen- é inferior: Eurostat constata que España é dos países da UE con máis alto nivel de subemprego. Ha de terse en conta tamén a economía informal (na que os empregos carecen de algúns elementos básicos, como proteción sanitaria, estabilidade, relación laboral formal,…), que en España se incrementou moito tras o comezo da crise, acadando un valor en torno ao 25% do PIB recentemente. Os salarios reais en España teñen descendido desde comezos da crise, se ven na evolución a longo termo desde os comezos da democracia tiveran unha alza continua. E o salario mínimo interprofesional (SMI) tamén se ten estancado (+).

Cando se fala da estrutura laboral da poboación dun Estado, o primeiro que hai é que referenciar os distintos tipos de desemprego aos que nos referimos: cíclico (no que inflúen significativamente as épocas de expansión e retración económica xeral), estacional (cun exemplo ben característico no turismo, en España), estrutural (existente especialmente cando non se adecúan tecnicamente a cualificación dos empregados e as vacantes de emprego ofrecidas polo empresariado) e fricional (caracterizado pola “voluntariedade”, no caso de xente que deixa de traballar para descansar ou atopar un posto de traballo mellor que o anterior, entre outros exemplos, e que está relacionado coa inevitable formación continua e reciclaxe laboral á que, nestes tempos, todo traballador está exposto).

Un estudo recente do BBVA alertaba sobre a “normalidade” que, nun país como España, suporía unha taxa de desemprego do 17-18%, taxa que TRIPLICA A DOUTROS PAÍSES COMO ESTADOS UNIDOS E ALEMANIA. ¡Pobre consolación para un país que, a mediados da primeira década do século XXI, estaba por debaixo do 7% en taxa de paro, incluso en algunhas CCAA case no pleno emprego!

O problema enquístase, nos países do euro nos que máis impactou a crise de 2007-2008, por mor do desemprego de longa duración.

* Ollando os datos do INE respecto da EPA 2014.

* Ollando a EPA de 2014 desde un punto de vista sociodemográfico, en eldiario.es.

* Consulta a nota de prensa sobre a EPA do IV trimestre de 2014, publicada polo INE.

* Consulta unha publicación de UGT sobre a evolución do mercado de traballo en España.

Eclipse

Este 20 de marzo de 2015 terá lugar un eclipse solar que será visible en Europa. En España será visible claramente a partir das 9:16 a.m., aínda que o seu momento álxido coincidirá pouco despois das 10:00 a.m.

Lembra non ollar directamente ao Sol, nin a simple vista nin con gafas de sol; non utilices cámaras ou prismáticos sen os filtros solares axeitados. É conveniente ollar o Sol, sen perigo, vendo a súa imaxe proxectada sobre algún tipo de pantalla situada á sombra,  por exemplo deste xeito:

espello_eclipseNon é o único xeito. De feito, velaquí algunhas recomendacións para facer fotos do eclipse co teu smartphone.

Hoxe en día, sen embargo, existen tamén á nosa disposición multitude de organismos -con materiais máis sofisticados ca nós na nosa casa- que emitirán o evento en rede e nos farán disfrutar do eclipse paso a paso. Velaí algúns: o Observatorio Astronómico Nacional, o Planetario CETA-CIEMAT, o Planetario de Pamplona,… ou podes visitar a Casa das Ciencias de A Coruña para ollalo en directo, ou sumarte á información do hashtag #solareclipse2015  Non te eclipses, disfruta do eclipse: con ollo!!!

* Consulta unha animación sobre o que vai acontecer.

* E non teñas supersticións: o eclipse non che vai traer nada malo.

Españois no mundo

Estado tradicional de emigración, España recupera a senda dos saldos migratorios negativos coa recente crise económica. No século XIX e na primeira metade do século XX cara ás ex-colonias americanas (na época de maior importancia das migracións transoceánicas), a partir dos anos 1960 cara á Europa noroccidental máis rica, España pasou de país emisor a receptor de emigrantes a finais do século XX e comezos do XXI… Pero a crise recente provoca de novo o cambio de tendencia: desde 2010, o saldo migratorio é negativo.

Aínda que non resultan de declaración obrigatoria, os datos do Padrón de españois residentes no estranxeiro (PERE), informan claramente sobre a tendencia alcista á emigración de españois cara ao estranxeiro. E o dato proporcionado hoxe polo INE indica ás claras que, nos últimos anos, a emigración española ao estranxeiro increméntase seguindo unha fórmula anual case invariable de y=x+100.000, desde 2009:

11_residentes_espanhois_estranxeiro_2009-2015

Se examinamos a distribución desta migración internacional, aos lugares de sempre -os tradicionais asentamentos de españois en América Latina e Europa Occidental- veñen engadirse hoxe en día destinos novos que levan a impronta de países desenvolvidos (Canadá, Estados Unidos, Australia) [ver mapa]. É neses lugares onde se declara a presenza de máis de 10.000 españois -en cada caso-, o que non impide que haxa españois polo mundo en lugares ben máis exóticos. Outro dato: dos máis de 2.000.000 de españois polo mundo empadroados a comezos de 2015, case medio millón son galegos.

Como ben amosa un film de recente estrea, voltamos a Alemania, Pepe,… mais cunha preparación [ver feedback] !!!

* Consulta a nota de prensa do INE.

#Pam

Le petit archipel de Vanuatu (12.189 km2, moins de la moitié de la superficie de la Galice), dans le Pacifique Sud, vient d’être frappé par le cyclone Pam, de catégorie 5 (le niveau maximal sur l’échelle Saffir-Simpson), dans la nuit du vendredi 13 au samedi 14 mars. Pam a ravagé l’archipel avec des pluies diluviennes et rafales de vents atteignant 300 km/h. La pression atmosphérique en son centre était estimée vers 900 hPa.

Dans cette zone, le Pacifique Ouest, le typhon Tip (1979) était le cyclone tropical de plus grand diamètre et le plus intense jamais rapporté dans les annales modernes.

L’Organisation Météorologique Mondiale fait la différence entre ouragan, cyclone et typhon selon l’origine géographique.

* Regardez une animation à propos de la formation d’un ouragan.

* Vérifiez l’évolution de Pam.

Mère migrante

6 mars 1936: la photoreporter Dorothea Lange prend une image, une scène de la vie quotidienne dans les années 30, une mère (Florence Owens Thompson, 32 ans) avec 3 de ses 7 enfants. C’est l’époque de la crise, la Grande Dépression. Florence a les yeux dans le vide, elle est vêtue de guenilles et ses enfants semblent pleurer.

Quand Dorothea venait de terminer une mission longue d’un mois pour l’organisme qui allait devenir la Farm Security Administration, elle arrive à un camp de travailleurs itinérants qui attira son attention. Et là, elle trouva la pauvre Florence, ses enfants timides, avec l’air d’une madone de la Renaissance: la photo de Mère migrante illustre un article racontant les souffrances des ramasseurs de petits pois condamnés à la misère en Californie. Ce sont les mêmes protagonistes des histoires de Steinbeck, les bohémiens des vendanges.

* Écoutez une chanson de Woody Guthrie à propos des réfugiés de la “Grande Nuée de Poussière” (Dust Bowl). Voir carte des régions les plus touchées par la Dust Bowl.

* Regardez une animation autour de la crise de 1929.

* Et découvrez ce qui pensait Groucho Marx à propos du krach boursier.

Génocide arménien

100 ans de génocide arménien, cette année! Une bonne opportunité pour la reconnaissance universelle de cet épisode de l’Histoire!

N’oubliez pas! [paroles de la chanson]

Les Arméniens sont un groupe ethnique originaire du Caucase et du Haut-plateau arménien. Ils furent les premiers à accepter le christianisme en tant que religion nationale de leur royaume, en 301.

* Visitez un site web autour de la commémoration du génocide arménien.

* Un document -voici un autre– et un schéma.

* Voir quelques extraits du film “Le mas des alouettes”.

* Voir un extrait de la bande dessinée “Le cahier à fleurs”.

* Carte du peuplement arménien en 1915. Une carte. Voir une autre carte.

#Fame

O Obxectivo do Milenio número 1 para 2015 -enunciado pola ONU- é “erradicar a pobreza extrema e a fame. Pero, por moito que as estatísticas disfracen os resultados dos ODM, a fame está lonxe de ser erradicada: 800 ou 900 millóns de persoas no mundo pasan fame e sofren malnutrición, 8.000 rapaces morren cada día por esta causa. E o problema acaba sendo alarmante en moitos países do Sahel ou da África Negra, o OutroMundo -como alerta o Global Hunger Index de 2014.

Nun libro sementado de datos, cifras e historias particulares, Martín Caparrós percorre o mundo para dar conta dun dos grandes problemas actuais: a fame, expresión máxima da desigualdade crecente da que se nutren as nosas sociedades. E faino partindo daquela información que Jean Ziegler nos aportou en “Destrución masiva”, que contaba como a agricultura, no mundo actual, podería alimentar a 12.000 millóns de persoas (e o planeta alberga menos de 8.000 millóns). Pero os intereses globais da economía actual non facilitan a equitativa distribución desa produción alimentaria; a tese de Caparrós é que a causa da fame está na actual distribución da riqueza entre a poboación mundial (e aquí ven a incidir nunha cantinela que ben coñecemos grazas a Thomas Piketty).

Caparrós percorre o mundo para testemuñar os estragos da fame: de Níxer a Sudán do Sur, onde a acción de MSF se fai tan necesaria; das chozas de Madagascar ás vilamiserias de Bangladesh; dos suburbios de Bos Aires aos comedores sociais dos arrabaldos de Chicago -para atopar no incremento da obesidade a “faciana pobre” dos países ricos. Á beira de enclaves rurais como Madaua -en Níxer- sobresaen outros moitos bidonvilles e slums –Dharavi en Mumbai, Kamrangirchar en Daca, José León Suárez en Bos Aires- tan ben retratados por Mike Davis en “Planeta de cidades miseria”. Pero tamén se achega o xornalista á Bolsa de Chicago, o lugar onde o negocio de futuros sobre materias primas agrícolas desestabiliza o menú diario de tanta xente, sobre todo desde que -tras o estourido da crise da burbulla inmobiliaria-, en 2008, fose alí onde se elevasen dun xeito notable o prezo dos alimentos, como consecuencia da especulación financeira que os levou a seren novos valores refuxio de diferentes fondos de investimento: o lugar onde se negocia e incrementa o prezo dos cereais básicos de consumo humano (aínda que en boa medida se destinan a nutrir animais ou fabricar agrocombustibles). E iso repercute de xeito negativo, especialmente, en países do OutroMundo, nos que o orzamento investido en comida por parte da xente está, de media, entre o 50 e o 80% da renda mensual.

“El hambre” é unha obra que evita e combate as teses neomalthusianas defendidas por Alan Weisman en La cuenta atrás”, que equilibra relato literario, testemuñas directas e información obxectiva; unha investigación que obriga a reflexionar sobre os nosos hábitos diarios en relación coa comida e a solidariedade, sobre a necesidade de políticas redistributivas máis dignas e xustas,… É un libro que non pode deixar indiferente, que xa podemos considerar entre os nosos imprescindibles.

* Consulta extractos da obra en #Fame.

Rede española de transportes

A importancia dos transportes nun Estado é cada vez máis trascendente nunha economía globalizada: desde a repercusión na poboación ocupada (en torno ao 5% do total) á relevancia de determinar o desenvolvemento dun país, pois o funcionamento do sistema económico require o desprazamento eficiente de mercadorías e persoas. O sistema de transportes é o elemento sobre o que se artella e integra o territorio.

A rede española de transportes presenta, nas súas modalidades ferroviarias e aeroportuarias, un forte carácter radial, froito das herdanzas históricas (rede de estradas borbónica do século XVIII, ferrocarrís do XIX e instalación do sistema aeroportuario no século XX -que privilexiou a grandes centros como Madrid, Barcelona e Palma de Mallorca). A integración de España na UE -con respecto da que temos unha posición periférica- potenciou a nosa inserción nas redes transeuropeas de transporte.

O incremento de viaxeiros e mercadorías nas últimas décadas, adquirindo máis protagonismo nas últimas décadas o transporte por estrada. A estrutura da rede viaria, tradicionalmente radial, tense reestruturado nos últimos anos privilexiando as rutas transversais (Cantábrico, Ruta da Prata, Lisboa-Valencia,…).

A rede ferroviaria, de trazado radial e arborescente que parte de Madrid, complétase con eixos transversais significativos como os do val do Ebro e o eixo levantino. A integración na rede europea ven da man da potenciación da rede de alta velocidade.

Canto á estrutura portuaria, contando España con case 8.000 km de litoral, é hoxe en día de vital importancia económica, se ben o sistema se atopa sumamente atomizado.

* Consulta un documento sobre transportes en España do IES Núñez de Arce.

* Consulta as webs de AENA, Puertos de España e Adif.

* Consulta a web do INE para informarte sobre estatísticas de transporte.

Enerxías renovables en España

Á hora de estimular as enerxías renovables en España, o Plan de Enerxías Renovables 2011-2020 xustificaba a potenciación deste tipo de enerxías na elevada dependencia enerxética do noso país canto aos combustibles fósiles (en torno ao 80%), na necesidade de loitar contra as elevadas emisións de GEI (gases de efecto invernadoiro) e no elevado consumo enerxético / PIB do noso país. Os sucesivos plans, iniciados no século XXI, incrementaron en máis dun 40% a produción eléctrica de orixe renovable.

Hoxe en día, España consume aproximadamente un pouco máis da metade da súa enerxía procedente dos combustibles fósiles, case 1/5 procedente da enerxía nuclear e a cuarta parte procedente das enerxías renovables.

A demanda de enerxía eléctrica mediante fontes renovables acadou o 42% en 2013, cunha especial importancia da enerxía eólica, na que España está en terceira posición mundial canto a uso e explotación. Sen embargo, en tempos de crise como os actuais, as subvencións gubernamentais á apertura de novas plantas de renovables suprimíronse en 2013.

O que move o mundo

Imos preparando a performance para a Semana Intercultural do noso IESP. Este ano temos fixada a ollada en 1915, cunha historia que enlazará guerra civil española, exilio, primeira e segunda guerras mundiais,… e imos tomar como elemento aglutinador unha novela de Kirmen Uribe.

“Tras o bombardeo de Gernika, o lendakari José Antonio Agirre reafirmouse na súa decisión de por a salvo aos nenos. Naquel 1937, entre maio e xuño, dezanove mil pequenos saíron do porto de Bilbao cara a diversos países europeos. A meirande parte deles atoparon refuxio en Francia, a Unión Soviética, Gran Bretaña e Bélxica. Viaxaron ao estranxeiro sos, sen os seus pais, coa única compaña dun grupo de profesores dispostos a axudalos.

O 6 de maio o buque Habana partíu por primeira vez cara a La Rochelle. Ían a bordo 2.483 refuxiados. Noutro tempo, o Habana tiña sido un transatlántico de luxo que efectuaba a ruta Bilbao-A Habana-México-Nova Iorque. O buque, construído na Naval de Sestao, era a estrela da compañía. Na década dos trinta tiña sido bautizado como Alfonso XIII, mais coa chegada da República cambiáronlle o nome. (…)

A ría de Bilbao estaba completamente bloqueada e non era fácil saír. Non o terían conseguido sen a axuda dos barcos da Royal Navy. O exército sublevado non vía con bos ollos a protección dos británicos; consideraba ilegal a intervención dun país estranxeiro, e ameazaron incluso con afundir aqueles barcos cheos de nenos. Sen embargo, as ameazas non se cumpriron, e o Habana continuou coas súas viaxes durante un mes máis. O último fíxoo o 13 de xuño, con 4.500 nenos a bordo, apenas unha semana antes de que caese Bilbao.”

Kirmen Uribe: Lo que mueve el mundo“.