Teodora

   

“Unha vez díxome -este era o relato de seu pai, só e amargado, en resposta a algunha pregunta lamentablemente audaz de Xoan- que nunha ocasión representou unha parodia sobre Leda e o cisne ante miles de espectadores nun teatro público de Constantinopla. Sementou grans por todo o corpo e tamén baixo a faixa de coiro que cubría as súas partes íntimas, o único que levaba posto. Trouxeron un ganso, e este comezou a picotear todos os grans, mentres ela se retorcía no chan berrando que a violaban. Despois paríu un ovo. Teodora aseguraba que encantou á multitude. “Ruxían!”, dicía con deleite. Realmente gustaríache tela aquí?  Para que todo o pobo de Bostra ruxa diante dela? Eu estiven o suficientemente tolo como para querer traela aquí. Alédate de que nunca viñese.”

Pero ante a muller sentada en medio da súa púrpura imperial, que o miraba con ollos feroces, estas descripcións, que o atormentaran durante anos, parecíanlle [a Xoan] fabulacións tolas e sen sentido.”

Gillian Bradshaw: “Teodora, emperatriz de Bizancio.”

Lixeiramente desprazada do centro da composición, con grandes ollos escrutadores, míranos a emperatriz Teodora desde a beira meridional do presbiterio de San Vital de Rávena. Acompáñaa o seu séquito, integrado por Antonia e Xoana, muller e filla respectivamente do xeneral Belisario, amigas íntimas da monarca; un conxunto de doncelas tratadas con evidente isocefalia e ricamente engalanadas pecha o grupo pola dereita, mentres no extremo contrario se atopan dous dignatarios masculinos da corte cesaropapista bizantina. A emperatriz, ricamente tocada coa clámide púrpura e enxoiada con colares, pendentes e coroa de perlas, porta un cáliz de ouro con obxecto da consagración do templo, aspecto ao que probablemente alude a fonte de auga situada á esquerda da visión do espectador; a túnica de Teodora aparece ornamentada cunha escena da Adoración dos Reis Magos. Bota unha ollada polo miudo á obra.

* Infórmate sobre a figura de Teodora.