Jared Diamond titula -en “Colapso”- o seu artigo sobre o xenocidio ruandés como “Malthus en África”, facendo fincapé na superpoboación do territorio como causa profunda que explicaría o devandito xenocidio e o conseguinte desprazamento de millóns de refuxiados.
Se ben á seca e á escaseza de recursos se sumaron xenreiras herdadas de tempos pasados, Ruanda é un exemplo da pervivencia da intolerancia a finais do século XX en recantos ben apartados do planeta, non menos importantes que outros que ocupan centros de poder estratéxicos.
…E velaquí o que di Chirbes sobre a “sobreurbanización” do litoral mediterráneo na súa última novela:
“A beira do mar non foi un lugar hospitalario e, excepto nalgúns promontorios, permaneceu deserta ata hai unhas décadas, en que se empezou a edificar non importa en que sitio. En Misent, sen ir máis lonxe, hai urbanizacións a carón da praia que se chaman La Laguna, Las Balsas, Saladar ou El Marjal, e nas que os viciños se queixan de que se lles inundan as casas cada vez que chega a gota fría de outono. Pero a quen se lle ocorre mercar un bungalow nun sitio que se chama así. Os nomes dos lugares gardan memoria do que foron. Lameiros. Charcas. Fangais. Balsas para a explotación de sal. Meu pai sentíu especial desprezo pola xente que merca chalets e apartamentos neses terreos gañados ao encoro. En realidade, desprezou a cantos chegaron á comarca atraídos pola chamada do mar. Golfos. Aventureiros. Especuladores. A costa é un sitio pernicioso, dicía. O mar trae ou atrae o lixo, aquí instálase o pior. Desde sempre: charlatáns, trileiros, matóns.”
Cóntanos Wu Xiaobo que a difusión do “Made in China” se establece plenamente despois de 1999, cando se produce o ingreso do xigante asiático na OMC… E aínda lembramos aquel solpor de agosto de 2010 na area de Santa Cristina, nesta terra nosa, con Sa Ding Ding brilando como unha resplandecente estrela a carón do sol, entre lusco e fusco.
Ás veces, imponse apostar polo “made in China”.
Mais, ¿en que “triángulo estratéxico” se empraza realmente o Tibet? Le un artigo de Vera Ríos ao respecto.
This Monday, in history classroom, we work some time to know an event in the Polish history, with our friends Polish students -arrived for the Commenius stay-; we watch a piece of “Katyn” movie and we fill in a little worksheet about the passage.
A regla rango-tamaño é un instrumento de análise e interpretación que permite comparar a posición xerárquica das cidades nun sistema urbano, en relación co que podería considerarse a súa distribución ideal. Nela pártese da relación inversa que se observa entre a posición de calquera cidade dentro do sistema urbano xeral (1ª, 2ª, 3ª,…) e a súa poboación.
O sistema urbano español, en 2012, a partir da táboa presentada, corresponde a un de tendencia bicéfala (neste caso dada a importancia significativa de Madrid e Barcelona dentro do conxunto urbano) con certa deriva cara á rede policéntrica, dados os seus valores nunha posición máis próxima a 25 que a 100 no índice de primacía.
¿E que sucede en Galicia? Collamos os datos das entidades singulares de poboación reflectidos no Nomenclátor de 2012:
A rede urbana galega é claramente policéntrica, cun índice de primacía de 35,62, notablemente expresivo da concentración urbana -especialmente en A Coruña e Vigo, mais tamén en Santiago de Compostela e Ferrol-Narón- na franxa occidental da comunidade.
Primeira potencia demográfica mundial, segunda economía da Terra e segundo Estado en superficie, China pasou de ser un país feudal ata 1911 a unha potencia que, como sinalaba Deng, é “un país, dous sistemas”; isto é, no económico coordínanse capitalismo de iniciativa privada e economía estatal dirixida, e no político -velaí o segundo sistema, realmente- subsiste unha estrutura de partido único inspirada no comunismo soviético.
A China imperial foi barrida pola revolución Xinhai; a nacionalista enfrontouse á loita maoísta e perdeu; e aqueles sospeitosos de revisionistas durante a Revolución Cultural comandaron a reforma capitalista na China recente. Unha enorme “volta de torca” para volver a poñer a China na senda de ser o patrón do mundo.
“Eu identifícome coa revolución de Sun Yat-Sen e coa de Mao Zedong. ¿Por que? Porque antes non eramos [refírese a China] nada. Todas as potencias do mundo invadíronnos, apoderáronse de China, utilizárona como botín político. Ensinaron aos chineses a consumir opio para compensar a balanza comercial, porque China tíñaos inundado de porcelana, de seda, de inventos… Corromperon aos chineses coa droga. Francia e Inglaterra mantiveron a súa opulencia a costa do sangue de China. ¿Como non vou querer a revolución?” Harry Sun fala coa ollada fita nos ollos do seu interlocutor mentres repite, case verba por verba, o discurso oficial do Partido Comunista de China sobre a cicatriz que deixou a zoupa occidental no Imperio do Centro. Sobre estas bases patrióticas discurre a súa argumentación sobre a identidade e o valor de ser chinés.”
J.P. Cardenal e H. Araújo: La silenciosa conquista china.
Clickade na imaxe para ver a presentación:
* ¿Apetéceche probar os teus coñecementos previos nun wordshoot?
A xeografía da poboación apóiase nas fontes demográficas para estudar as relacións entre poboación e espazo. As fontes demográficas máis significativas en España son:
- O Censo de Poboación, reconto individualizado da población do Estado nun momento determinado (cada 10 anos, en todos os países europeos -agora nos anos rematados en 1-). O Censo recolle datos demográficos, económicos e sociais da población: sexo, idade, estado civil…
- O Padrón Municipal, rexistro dos veciños dos termos municipais. É unha fonte dinámica que tamén recolle datos demográficos, económicos e sociais da poboación. Actualmente informatizado, actualízase a 1 de xaneiro de cada ano.
- O Rexistro Civil recolle nacementos, matrimonios e defuncións. Con estes datos, o INE elabora os libros de Movemento Natural da Poboación.
- Outras fontes demográficas son as estatísticas, que recopilan datos procedentes de variadas fontes, e as enquisas, que ofrecen información máis detallada. Entre estas destaca a EPA, enquisa sobre a poboación activa.
“Os amigos de Adolf Hitler teñen mala memoria, pero a aventura nazi non sería posible sen a axuda que deles recibiu. Como os seus colegas Mussolini e Franco, Hitler contou co beneplácito rápido da Igrexa Católica. Hugo Boss vestiu o seu exército. Bertelsmann publicou as obras que instruíron aos seus oficiais. Os seus avións voaban grazas ao combustible da Standard Oil e os seus soldados viaxaban en camións e jeeps marca Ford. Henry Ford, autor deses vehículos e do libro O xudeu internacional, foi a súa musa inspiradora. Hitler agradeceullo condecorándoo. Tamén condecorou ao presidente da IBM, a empresa que fixo posible a identificación dos xudeus. A Rockefeller Foundation financiou investigacións raciais e racistas da menciña nazi. Joe Kennedy, pai do presidente, era embaixador dos Estados Unidos en Londres, pero máis parecía embaixador de Alemania. E Prescott Bush, pai e avó de presidentes, foi colaborador de Fritz Thyssen, quen puxo a súa fortuna ao servizo de Hitler. O Deutsche Bank financiou a construción do campo de concentración de Auschwitz. O consorcio IGFarben, o xigante da industria química alemá, que despois pasou a chamarse Bayer, Basf ou Hoechst, usaba como coelliños de Indias aos prisioneiros dos campos, e ademais usábanos de man de obra. Estes obreiros escravos producían de todo, incluíndo o gas que ía matalos. Os prisioneiros traballaban tamén para outras empresas, como Krupp, Thyssen, Siemens, Varta, Bosch, Daimler Benz, Volkswagen e BMW, que eran a base económica dos delirios nazis. Os bancos suizos gañaron moitos cartos comprando a Hitler o ouro das súas vítimas: as súas alfaias e os seus dentes. O ouro entraba en Suiza con asombrosa facilidade, mentres a fronteira estaba pechada baixo sete chaves para os fuxitivos de carne e óso. Coca-Cola inventou a Fanta para o mercado alemán en plena guerra. Nese período, tamén Unilever, Westinghouse e General Electric multiplicaron alí os seus investimentos e as súas ganancias. Cando a guerra rematou, a empresa ITT recibiu unha millonaria indemnización porque os bombardeos aliados danaran as súas fábricas en Alemania.”
Eduardo Galeano: Espejos.
* Moitos artistas foron conscientes dos riscos de ascenso do nazismo, e criticárono expresa e expresivamente, como por exemplo John Heartfield coas súas fotomontaxes.
Porque hai que acompañar a este aparente conformista, preocupado atentamente pola literatura, na súa “conversión” e empatía cos xoves que, como Monteiro Rossi, queren cambiar un mundo corrupto e desigual… Parece un tema eterno, é eterno,…
“¿Gústalle a vostede Portugal?, preguntou Pereira. Gústame, contestou a señora Delgado,mais coido que non vou quedar moito, visitei aos meus parentes de Coimbra, volvín atopar os meus raigames, mais este non é o país máis axeitado para min e para o pobo ao que pertenzo, estou esperando o visado da embaixada americana, dentro de pouco, polo menos iso espero, irei aosEstados Unidos. Pereira creu entender e preguntou: ¿É vostede xudea? Son xudea, confirmou a señoraDelgado, e a Europa destes tempos non é o lugar máis axeitado para a xente do meu pobo, especialmente Alemania,…”
A. Tabucchi: Sostiene Pereira.
A Cidade do Vaticano é o Estado máis pequeno do mundo, con apenas 44 Ha. (das que o 7% están ocupadas pola basílica de San Pedro). Con 832 habitantes censados en 2011, o Estado Vaticano é a sé dunha monarquía absoluta e electiva que leva xa 265 Papas (aínda que desde a creación propiamente do Estado Vaticano só teñan gobernado, ata a data, 7).
O Estado Vaticano creouse en 1929, unha vez asinados os Pactos de Letrán ou Pactos lateranenses o 11 de febreiro daquel ano entre o representante italiano (o primeiro ministro, Mussolini) e o da Santa Sé (o secretario de Estado, Gasparri) -cando Bieito XVI non tiña nin 2 anos de idade-; estes acordos proporcionaron o recoñecemento mutuo entre o daquela Reino de Italia e a Santa Sé, pois os Estados Pontificios -gobernados polo Papa ata 1870- foran absorbidos no proceso de reunificación italiana.
No 84º aniversario da sinatura dos Pactos de Letrán, Bieito XVI ven de renunciar voluntariamente á Xefatura do Estado -algo único na historia oficial deste Estado-, de xeito que -nunca mellor dito-, a partir de hoxe “quédanlle dúas audiencias” antes da convocatoria dun novo cónclave.
“Le ultime due riforme sulle norme elettorali sono state fatte da Giovanni Paolo II e da Benedeto XVI. Nel 1996 papa Wojtyla promulgò la costituzione apostolica Universal dominici gregis, con la quale si abbandonava la regola della maggioranza del due terzi stabilita nel 1179. Il pontefice temeva el rischio que unha minoranza di blocco (pari al 34 per cento dei voti, o più) potesse inchiodare il conclave per un tempo indefinito, con tutte le imaginabili conseguenze negative anche in termini di immagine.
La sua riforma stabiliva che, trascorsi inutilmente tredici giorni di votazione, la maggioranza assoluta dei cardinali (il 51 per cento) decidesse come proseguire, cioè se continuare con la maggioranza dei due terzi, passare alla maggioranza assoluta oppura al ballottaggio fra i due candidati più votati. Anche questa regola, comme ogni legge elettorale, aveva un suo punto debole nella possibilità che una parte dei cardinali aspettasse pazientemente il trascorrere delle prime votazioni tenendo in caldo il suo candidato, per tirarlo fuori non appena si fosse passati alla maggioranza simplice.
Nell’aprile 2005 il cardinale Ratzinger ha beneficiato di questa legge. (…)
Diventato papa, Benedetto XVI si è affrettato a cambiare la regola di Wojtyla ripristinando la maggioranza dei due terzi e stabilendo che, trascorsi inutilmente tredici giorni, si passi al ballottaggio dei due nomi più forti, sempre però mantenendo il quorum dei due terzi.”
O turismo comprende as actividades que realizan as personas durante as súas viaxes e estadías en lugares distintos aos da súa contorna habitual, por un período consecutivo inferior a un ano e maior dun día, con fins de ocio, por negocios ou por outros motivos.
Entre os factores que impulsan o turismo hai moitos: a paisaxe (montaña / sol e praia), a cultura e a arte, a gastronomía, … Olla cantos motivos nos ofrece spain.info para visitar a España verde! (Outro timelapse!)
Seguindo o #Cursodenubes en Twitter atopa un formas delirantes. O noso vello coñecido José Miguel Viñas di que se o home do tempo anuncia para mañá moito vento e vivimos a sotavento dunha cordilleira, os altocúmulos lenticulares poden aparecer con relativa facilidade. E velaquí un, case extraterrestre:
